Aynı Dalda İki Çiçek

     

      Zaman aynasına birlikte düşer güneş ve ayın gölgesi
      Hüznümüz ve neşemiz aynı dalda açar iki çiçek gibi

      1
      RÜYÂ GİBİ ZAMANLAR

      Dağlar duman duman, başındaki sisleri
      Ömrümün anılarla bezenmiş geçmiş günleri
      Yıldırım gibi bir atlı iner yamaçtan
      Peşine takmış taşıyor sayısız çiçekleri
      Güneş merhaba yüklü yolculuğuna çıkmadan

      O yolculukta sen varsın sımsıcak
      Gözlerin düşmüş kare kare en aydınlık resimlere
      Papatya diye açmış, mor karanfile kokun sinmiş
      Vakti gelince sırasıyla değişen mevsimlere
      Sabahın çalar saatleri nice kuşlarla birlikte

      Rüyâ gibi zamanlar önümde uzanıyor
      Hangi yaprağı çevirsem sanki canlanmış resmin
      Yüzüme gülümsüyor, saçlarımı okşuyor
      Değirmen misali döndükçe gün şeritleri
      Görüyorum ellerimde meleğimin elleri
      19 Şubat 2007

      Oyhan Hasan BILDIRKİ

      2
      BİR HANÇER KALBİMDE

      Gene bayram, ofis kapalı,
      Hava kapalı, içim kapalı…
      Ekranım günlerdir tıklanmadı.
      Sahte gülüşlerle zoraki gülücüklerle mutlu görüntüsünü verirken şırıl şırıl kan akıyor kalbimden… Bilmem kaplara sığar mı birisi akan kanı toplasa?..
      Tanımadan demiyorum hatırlamadan…
      Ölü bir bellekle ne kolaymış şimdiki rolümü oynamak?
      Ama şimdi, şimdi tek işim var belleğimde.
      Tek tanıdığım, mutlululuğum gel gül, gel selam ver, ha desen yeter…
      Islık çalan rüzgârdan, durup durup atıştıran kardan dondum, içime, iliğime kadar.
      Bir de sen yoksun ya…
      Dakikalar gün kadar uzun. Ya günler? Bir asır gibi yıl da değil…
      Ağlasam göz yaşlarımı gören yok! Teselliye böylesine muhtaç, kahve fallarının tutmadığı, olmaz olmaz günlerde bağırasım geliyor adını doya doya.
      Sana nasıl da alışmışım, anlatamam.
      Bana içtiğim sudan yakın, tenimi ıslatan yağmurdan da üstün bir dokunuşun var senin!
      Sen olmayınca ağlayasım geliyor. Acaba demiyorum var mı gönlünde bir parça kaygı?
      Biliyorum sen de alıştın ve döneceksin ama beklemek zorun zoruymuş meğer!
      Acaba demiyorum, döneceğini biliyorum. Şaşırtmayacaksın beni dönersen.
      “Şey ben şöyle düşündüm. Bu yaptığımız doğru değil. Düşündüm, taşındım ve sana ebediyen veda ediyorum!”
      Çünkü biliyorum senin de sabırlı olduğunu ama sızım sızım kalbinin kanadığını biliyorum. Yıllar geçiyor, saçlarımızdaki beyazlar sayılmaya başladı.
      Ne çıkar?
      Bu bizimkisi, bu bizimkisi var ya bir ipek kadar hassas, bir urgandan kuvvetli, kural, kanun, töre tanımayan bir bağlılık…
      Dönünce sen de anlayacaksın.
      Ben unutulmazım, unutulanlardan olsaydım… Şimdiye dek olmuştu olan…
      Yazmazdın, aramazdın, hele hele dualara başlamazdın…
      Bu da bir test inan, göreceksin aradaki bağı daha da kalın, kopmaz bulunca sen de şaşmayacaksın. Çünkü sen gecem, gündüzüm, dakikam, gözyaşım, gülücük nedenim, ömrüm oldun.
      Ben açığı inanmam kadere, gel gör anlamıyorum bahtımı.
      Muhtaç olduğunu anlatamamak yanı başındakine, paylaşamamak o mutluluğu, okuduğun her şiirde en ağır cezaymış meğer.
      Tanrı’m, beni yaşatacaksan mutlu yaşat! Mutluluğumun nedenini bağışla!
      Huzurun özünü ver.
      O yazsa, ben okusam; ben yazsam, o okusa.
      Gözlerim kapandı, yaş yok, kurumuş ama bir hançer kalbimde…
      Hep gelse gelse; “Nasılsın?” dese… Hele bir nasılsın dese.
      19 Şubat 2007

      PAPATYA

      3
      SEN TÜKENMEZ UMUTSUN

      Sen sevdalı bulutsun
      Yağmur olup elime düşen
      Sen tükenmez umutsun
      Deva gibi yüreğime işleyen

      Sen gökyüzündeki maviliksin
      Baharda, yazda gözlerime gülümseyen
      Sen apaydınlık ışıksın
      Güneşimle birlikte gelen

      Sen balkonumdaki güzel kız
      Şimdi Alp dağlarını değil, beni düşünen
      Sen ömrümün ilkbaharısın
      Kaderime giren

      Sen biricik sevdiğimsin
      Şiirimdeki güç, damarımdaki kan
      Sen asla vazgeçemeyeceğimsin
      İnan!
      21 Şubat 2007

      Oyhan Hasan BILDIRKİ

      Öp Beni