1
       Ağzım açık kaldı gene… Ve nefesim durdu sanki. Ne hüner var sende? O şairin hayatı resme benzetmesi, senin kadere inanışının nedeni, fıkradaki sarhoşun anahtarının paspasın altında oluşu, birlikte yapmamız gereken resmin ortaya çıkardığı arzu…
       Eh, pes artık!
       İnşallah bu arzun gerçekleşir dostum… Ve ben şuna hep inanırım: Bir insan, bir şeyi kalpten istemeye görsün.
       Tanrı ağır duyuyor, bazen duymazlığa geliyor ama muhakkak senin şiirlerini okuyor…
       Eğer ben isem sana bunları yazdıran, ne mutlu bana!
       Bir yerde seneler öncesi ne kadar arzulamıştım bunu. Hep rüyâmda görürdüm, okurdum benim için yazdığın şiirleri.
       Bende o yetenek yok ki kaleme dökeyim onları…
       Senin çok üstün, çok kişiden üstün olan yanın, bu işte. Hayâl gücünün kalemine öylesine ısrarlı vurgusu, seni diğerlerinden ayıran, yükselten, bu yazdığın şiirden aldığım haz!
       Nerdesin? Uyuyakaldın mı yine?
       4 Eylül 2006

       PAPATYA