1
      Ruhum,
      Seni hisseder gibiydim, üç gündür yağmur yağıyordu ve ben hep şemsiyemi unuttum.
      Bir mutluluk vardı içimde, bir huzur vardı yeşillenen çayırlara, tek tük açan sümbüllere baktıkça…
      Hele yağmur tenime değdiğinde… Sarhoş gibiydim nedense. “Bu sarhoşluk hep kalsa!” dedim durdum.
      Demek sendin canım…
      Demek sendin hissettiğim huzur; baktığım yeşilde, her yağmur tanesinde.
      Demek sendin!
      Böyle yağmurlu günlerde nedense beni sana bağlayan köprü ozanım karşımda: Nur içinde yatsın Ümit Yaşar!
      Bana bütün hislerimi benim dilimle özetleyen ilk şair! Şiiri sevdiren ilk şair! istediğimi sevdiğime söylemeyi öğreten ilk şairdi Ümit Yaşar…
      Nedense hiç kıskanmadın onu sen.
      Bir sendin söylemek istediklerimi söylemeden önce okuyan, bir de o vardı söylemek istediğim bütün güzel kelimeleri bir araya koyup dilimin ucuna getiren…
      Sonraları ayrılıklar girdi araya, üzüntüler… Ümit Yaşar böyle günlerde de hep dilimdeydi. Neden biliyor musun?
      Çünkü o da her şeyine, sen dediğine takmış zamanını, onun seniyle yürütmüştü…
      Benim senim sendin… Yıllar sonrası gene sensin…
      Senli sokaklar bitti derken büyük caddelerin sonunda gene senli biten patika yollar; saat, dakika, saniye sen olup çıkmıştı. Dünyanın adı da sendin. Mevsimler seninle yağıyor, seninle güne kavuşuyordu o sen denilen dünyada…
      O da böyle melankolik olur yağmurun altında saatlerce şemsiyesiz gezer sonra;
      “Sen vardın tenimde, yüzümde, gözümde
      Sen vardın iliklerimde, kanayan yüreğimde”
      Der dururdu…

      Sen olsan canım şemsiyemi unutmazdım ıslanmayasın diye.
      Eğer şemsiyemi unutmuşsam, kendimi avutmak için, senin burada benimle olmadığını bildiğim için…
      Eğer şemsiyemi unutmuşsam senli hayâl âlemime girip seni yaşamak istediğim içindir…
      Keşke yağmur dursa, gözlerimi açsam bir çimdikle uyanmışçasına.
      “Yok, yok işte!” diye bağırabilsem var gücümle…
      5 Nisan 2008

      PAPATYA

      2
      Canım,
      Bugün sadece yirmiye yakın kişi okumuş paylaymış olduğumuz duygularımızı, sözlerimizi, yüreğimizi.
      Kim bilir bilmeden kimlerin yaralarına merhem olabildik de bir kendi yaramızı kapatamadık değil mi?
      Ne desem?
      Artık baharın, güneşin, neşen, hayat iksirin değil yanı başında olmak istediğim…
      Ne tahtta gözüm var ne de damarlarında…
      Otur yanıma, nağmeleri birlikte dinleyip gülüp eğlenelim.
      Özlem bitmeyen bir mevsim, sanki tropikal iklim, hiç değişmeyen durup durup gürleyen.
      Özlem bitmeyen yalnızlığımı katık diye durmadan önüme koyan, hasret denilen rüzgârla yüzümü kamçılayan. Özlem bitmeli artık!
      Ömür bitti bitecek… Cezamızın faturası nerede? Söyle bakalım daha ne kadar borçluyuz?
      Yıllar acı tatlı gelip geçiyor. Hoş istesek de tutamıyoruz bu haşin, ayrılık dolu yılları…
      Nedense alıştım sanki özleme… Sensizliğe! 
      Belki de senin bana durmadan söylemek istediğin o iki beylik, alışılagelmiş iki kelimenin kaleminde demlenişinin, -sen öyle diyorsun ya- özeti olsa beni avutan…
      Meğer daha neler yazdırabilirmiş sana bensizlik?..
      Günaydınım, iyi gecelerim, günceğizim, güneşim, ayım; çağrıdan başka nedir ki? Ama kim bilir avuçların nerde? Avuçlarını kime verdin?
      5 Nisan 2008

      PAPATYA

     1
     “Bu gelen kim bilir kaçıncı ilkbahar?
     Ümitlerimi çiçek çiçek dokur gergefinde.
     Lâle derken, ah ömrüm, sayısız papatyalar;
     Sıralanmış yolumun üzerinde”
  
     Sorma hiç, nasılsa kavuştuk ilkbaharımıza 
     Keyfimiz yerinde yürek yüreğe.
     Lale de, papatya da kurumuş geçmişte,
     Şöyle bir iyice bak ne çiçekler var yolumuzun üzerinde…
 
     Gönlüm cıvıl cıvıl, kiraz ağacındakiyle yarışırcasına
     Uçmuştan beter şu halim, şu ümit denen ağacın dalında. 
     Şimdi ilkbahar sevdiceğim güneş tepemizde,
     Şimdi bizim tek mevsimimizdeyiz yürek yüreğe
     26 Mart 2008

     PAPATYA

     2
     “Yeniden yanışlara hazırlanmak için,
     Kalbim ümit pınarından kana kana içiyor.
     Yine senli zamanlarımdayım;
     Bir bilsen aklımdan neler geçiyor?”
  
     Ah, bilmez miyim aklından geçenleri senin!
     Gecenin karanlığını şal yapıp ürperen omzuma attım. Derken titreyen ellerimle bir kibrit çakıp kokulu mumu yaktım… Sonra yarı kapalı perdenin arkasından sokağı izledim. 
     Kokular sarmış bedenim titremeler içinde. 
     Ah, bilmez miyim aklından geçenleri!
     İşte orada, o ağacın altında sen de gördün küt küt parmaklarımı, boğazın kurumuş, suya doyamadın. 
     Derken orada elimde kitap, demesen de biliyorum aklından geceni: “Şimdi Ümit Yaşar’ı okusa…” diyorsun. 
     Derken bir bakmışsın; elimde iğne, bir sökükle didişiyorum…
     Aklından neler geçiyorsa beni süzerken, hepsini tek tek biliyorum. 
     26 Mart 2008

     PAPATYA

     3
     Ümit, bizim iksirimiz. 
     Ümit, gözlerimizdeki gülücük.
     Ümit, yüreğimizi cesaretlendiren savaşçı.
     Ne gecede, ne gündüzde; dar zamanımızda ya da geniş günümüzde bize daima arka çıkan şey. 
     Sevgi ağacımız.
     Ümit, altın zamanlarımızın hiç bitmesini istemediğimiz şarkısı.
     Ümit, ebedî ilkbaharımız.

     Ümit, rüyâlarımızın çiçek bahçesi.
     Her dem diri, birlerce çiçeğin sığındığı kucak.
     Sevgi bağı.

     Hatırlarsın. 
     Aslında ben, o çiçeklerden tekinin bile adını doğru dürüst bilemem.
     Dalında açmış bir çiçeğin adını sormuştun bana.
     Bilememiştim.

     Bildiğim tek çiçek, sensin!
     Benim çiçeğim…

     Denize battı batacak akşam güneşi. Suya rengini katmış yakamozlar. Ufku sınırlayan mor dağlar. Ümitlerinin peşinde koşan balıkçılar… Rıhtımdaki genç sevdalılar.
     Deniz kenarındayız. Yürüyor, durmadan konuşuyoruz.
     Kulaklarımda gürleyen sesin:
     “Bu tarafa geç, bir tanem!”

     Sonra dalgalar… Bizim hikâyemizi anlatan dalgalar.
     Akşam serinliği.

     Bildiğim tek çiçek, sensin!
     Benim çiçeğim…
     30 Mart 2008

     Oyhan Hasan Bıldırki

      1
      “Susunca çaresizliğime ağladığımı bilesin
      Susunca seni ne kadar özlediğimi bilesin
      Susunca gözlerim, gözlerini arıyor;
      Susunca her an seninleyim bilesin.”
 
      Sen susunca, ölüyorum bunu biliyorsun… Sustuğun zaman ben kan kusuyorum çaresizliğimden, yanında olamadığımdan, seni göremediğimden…
      Hep istiyorum boşalttığın çay bardağı aynı sıcaklıkta kalsın! Ceketin sandalyede asılı, terliklerin orada kapının yanında bıraktığın gibi dursun.
      Sustuğun zaman biliyorum, benimle değilsin!
      Sen susunca hava sanki değişmiş durumda; bir fırtına, bir sağanak, gökyüzü ağlaya ağlaya kapanmış gitmiş taa içinden…
      Sustuğun zaman saatler duruveriyor, dakikalar özelliğini kaybediyor. Sen susunca sokakların zevki kalmıyor, kulaklarıma hep hüzünlü şarkılar doluyor…
 
      Sen sustuğunda tanyeri rengini tutturamıyor, ay kalıbına giremiyor, nehirler akmasını unutuyor, yağmur değil sel akıyor gökyüzünden.
      Eğer simitçiler yoksa ortalıkta, eğer rüzgâr esip duruyorsa; biliyorum sen sustun yine!
      Sokaklar boşalmış, fenerler sönmüşse, sen sustuğundan beridir bu!
      Susunca benimle olduğunu unutuyorum. Sen susunca yemeğin tadı, kitabin zevki kalmıyor.
      Eğer çiçeklerin boynu bükükse, eğer içimden süslenmek gelmezse bil ki sen sustuğundandır. 
 
      Susma, n’olur susma!
      Susman ölümüm oluyor…
      26 Mart 2008

      PAPATYA

      2
      Hüzünlü şarkılar, beni de yokluyor zaman zaman çaresizliğimden. O saatlerde ne yapacağımı bilemiyor, umut ışıklarımdan yardım bekliyorum. Mavi gökyüzüne dalıyorum, cıvıl cıvıl kuşları dinliyorum.
      O saatlerde güneş bana arka çıkıyor, sana giden yoldaki kılavuzum oluyor. 
      O saatlerde gecenin tam ortasındaysam, dolunay gözlerime gülümsüyor.
      Sen hem güneşim, hem dolunayımsın. 
      Bu ikisi, beni asla yalnız bırakmıyor.
      Birinde sıcaklığın, ötekinde de gülümseyen gözlerin var.

      “Boşalttığın çay bardağı aynı sıcaklıkta kalsın!” 
      Çay… Nerden düştü aklına?
      O serin sabah vakti, simidimizi bölüştüğümüz o serin sabah vakti, benim de aklımda.
      “Boşalttığın çay bardağı aynı sıcaklıkta kalsın!” 
      Ah, bu dileğinde dünyalar var!
      Dünyalar var…
      Biliyorum.

      “Gökyüzünün ağlaması…”, mor dağlar yüzünden.
      Mor dağları aşıp geçmek, zor.
      Ne kadar kanatlansam, hangi çareye başvursam; görüyorum her mor dağın arkasında, bir başkası var. Arka arkaya dizilmiş, sana çıkan bütün yolları bağlamışlar.
      “Gökyüzünün ağlaması…”, bu yüzden.

      Delişmen ayı, rengini tutturamayan tanyerini zaman zaman ben de görüyorum. Biri gözlerimi göremediğinden kuduruyor, öteki hasretimden şaşırıyor.
      Kalbimdeki fırtınalar, onları da etkiliyor.
      O saatlerde çiçekler de başkaldırıyor.
      O saatlerde, elim ayağım kesiliyor.
      O saatlerde, gözlerimde iki damla yaş; çaresizliğime ağlıyorum.

      O saatlerde güneş bana arka çıkıyor, sana giden yoldaki kılavuzum oluyor. 
      O saatlerde gecenin tam ortasındaysam, dolunay gözlerime gülümsüyor.
      Sen kesiliyorum!
      27 Mart 2008

      Oyhan Hasan Bıldırki

       1
       Şiir dolu bir gün geçirdim bugün. Dernekteydik. 40 kadar şair vardı. Yerel TV kanalları bizimleydi. Plansızdık ama bir şiir sağanağına tutulduk. Her şiirde yüreğimin ayaklandığını hissettim. Geç saatte bitti, şiir sunumuz. İnanır mısın hiç kimse bu işin bitmesini istemiyordu. Perde kapandı ama herkes oradaydı yine.
       Matine öncesi bir yakınımın yıldönümü mevlidine gittim. Sabah hava açıktı ama öğleyin düzeldi ve insanı kıskandıracak kadar güzel olan bir ilkbaharla yüzümüze baktı.
       Yeni şiirim için notlar aldım ama henüz onları fırınlamadım.
       Yakmazsam, seveceğini umarım.

       Oyhan Hasan Bıldırki

      Son sözün bana; “Yorgunum!” demek olmuştu. Sonra iyi geceler diledin ve benden bir ninni istedin…
      Olur mu canım, olur mu? İki gözüm sana ninni söylememek mümkün mü?
      Sonra “Sevdadan ileri…” dedin sayıklarcasına. 
      Dedin ama birde bıçak sapladın kalbime öylesine derin bir yarayı deşer mi insan seneler sonrası?..
      Bu, “Bir yangının külünü yeniden yakıp geçtin”den de ağlatıcı bir sevdalı deyimi. 
      “Yakıp geçtin!” Keşke yakıp geçseydin! Ağrı bu kadar derin olmazdı. 
      Eşeleme kanayan yarayı!
      Kimdi onu sana diyen? 
      “Senin yüreğin delik be ozan!”
 
      Dün geceyi düşündüm: Zıplayan, hoplayan, sarılarak ısınan çiftleri… Gülemedim, gülümseyemedim. 
      Şarkılar bir demet buket! Sanki bir ebemkuşağı, rengârenk! Düğün evinde miyiz yoksa?
      Yok yook, gelin de yok ortalıkta! 
      Masaların ikisinde iki yaş günü partisi var: “İyi ki doğdun!” sözleri yükselirken mumlar birer birer sönüyor, çiftler gene sarılıyor…
      Kemancı, elektronik kemani eline almış, “İstek gönderin” diyor. Mümkün mü göndermemek?.. 
      İlk isteğim: Bildiğin şarkı. 
      Sonra, sonra daha sıcak güftelere; “Elbet bir gün buluşacağız!..” Arkasından çocukluğumuzun şarkıları.  
      Derken yepyeni bir şarkı bütün gençlerin dudağında…
      Gençlerin hepsi coşku ile pistte…
      Kelimeleri çözmeye çalışıyorum, kulağa yakın bir nağme; kelimeler tanıdık sanki ama çabuk kavranıp hemen söylenen ve çabucak unutulan kelimeler… Birden “İşte sen burda olmalıydın” diye düşünürken. 
      O sözcükler bu yeni şarkıdan dökülüveriyor.
      Bu ne ürkütücü bir tesadüf?
      Yakalandım mı yoksa?
  
      Sana özel bir beste yaptım yüreğimin kanından 
      Sana özel bir şiir yazdım hasret hasret diye atan nabzımdan!   
 
      Kış bitmek bilmiyor sensiz seneler gibi 
      Soğuk kırbaçtan öte bir güç 
      Vurdukça inim inim inliyor adam 
      Ama hasret soğuğun üstesinde
      Vurdukça nefes aldırtmıyor…
 
      Hasret soğukla yarışta 
      Hasret bahar nedir bilmiyor
      Henüz hayata gözünü açmış sümbüller 
      Bükmüş boynunu soğuktan
      Hasretli sevdalılarla yarışırcasına 
 
      O gelmeyen hayâli yaz 
      Uzayıp giden beyaz kış 
      Yerini bulamayan yaban ördeği
      Kolları açık iki hasret masal kahramanı
      Nerde şimdi tutam tutam laleler
 
      Alacasına koyu bir gece başlamış 
      Ayı, yıldızı kutuptan müjdelercesine
      Başını kovuktan çıkaran küçük ceylan 
      Nefesini tutmuş ölüm korkusundan 
      Hasret kesmiş dudaklarımı dilim dilim
 
      Gelse de bahar açsa da güneş
      Kan gelmez yüzüme hasret ateşinden
      Fışkırsa laleler, mor sümbüller, nergisler 
      Kan gelmez yüzüme hasret ateşinden
      Ben kışı bitiremedim sana hasretimden!
 
      Beğendin mi? 
      Yazmayalı çok olmuştu…
      10 Mart 2008

      PAPATYA

      “Yeni gelin güneş nazlı mı nazlı demek istedim.”
      Güneş yeni gelindi yani ve nazlı mı nazlı idi dün. O satırları düzeltmen gerek.
      Çok güzel yazışmışız yine. Bunu, “Sevgiye Susamak”ta okuyunca anladım.
      “Bu ne kadar derin bir bağ?” diye düşünmekten de kendimi alamadım.
      Ay beyazdır ve soyludur ve bir kadın kadar dişi görünürcesine şeklini değiştirir her gün. Bir gün dolu, bir gün incecik, bir gün ak, bir gün daha koyu, aynı bir kadın gibi süslü ve bakımlıdır ay! 
      Bazen şuh olup çıkar sevişenleri delirtircesine. Ay narinleşir, cilveleşir. Bazen aşıklara ışık verir, bazen umut! Ozanların hayâl gücünü körükler… Bazen hasret dolu sevdalıyı kızıştırır, sevdiğinin uzaklığını hatırlattığından…
      Ben güneşi severim nedense… Belki hayatı canlı renklerde ve sıcakla hissettiğimden… 
      Her sabah güneş yeni bir gelin gibi erkenden uyanır ve koca dünyayı, senin yanını ve benim yanımı ısıtır önce… Sonra ısınan kanım kalbime dolar ve gözlerim şefkat kokar, dudaklarıma gülümseme gelir. 
      Güneş ısıttıkça yeni gelinin gücü, güçlü sevgisi beni insanlara daha da bağlar… Ve sonra sen gelirsin aklıma, gözlerime yaş dolar… Mazim kanatlanır güneşin her çeşit kızılında parça parça…
      O zaman yaşadığımı hissederim, hissettiğimi bilirim. 
      4 Mart 2008

      PAPATYA

      Hayat, yaşadıklarımızın söze dökülmüş resmi.
      Hayat, sen ve ben.
      İkimizin hayatı.
      Muhteşem bir efsane! Sevgiyse, sevgi… Muhabbetse muhabbet. Dalları, mazide olan sevgi ağacı.
      Uçup gittim yine. 
      Henüz yazmak istediklerimin ilk satırında bile değilim. Kalbimden dilime düşen sözler, beni kendi kucağına çekip aldı.
      Bir sevda şarkısı, çın çın kulaklarımda. Yüreğim kıpır kıpır.
      Nadide çiçeğim benimle. 
      Beni kuşatan huzur, bu işte: Senin varlığın, gülümseyen gözlerin.
      Sen buna “rahatlık” diyorsun. “Bambaşka bir his!” diyorsun.
      Doğru.
      Bu aramızdaki, sevdamızın özeti. 
      Seninle doğdum ben, biliyorsun. Seninle dilim çözüldü. Seninle kalbim, üşümekten kurtuldu. Ateşim senden geliyor. Ateşleyenim sensin ve daima öyle kalacaksın.
      Sensiz, kaynağı kurumuş bir pınarım.
      Damla su biriktiremeyen bir pınar.
      Öksüz şiirlerimin sebebi.

      Çocuklarımız, yapraklarımız. Bu yapraklara ne yazdıysak, okunacak olan da o değil mi? Meydan okumaksa meydan okumak! İsyansa isyan… Ama biz onlara güzel şeyler bıraktık, üstelik bunlara ölümsüz hikâyemizi de ekledik. Mecnun olmak ya da Leylâ diye anılmak isterlerse, bizi örnek alacaklar.
      Yol bu. Hayat dedikleri şey, bu işte!
      Kalpte sevdanın sıcaklığını taşımak. Daima sevgiye susamak…
      Hayatın özü, gerçek mayası.
      Seni sevmesem, ne yapardım bilemiyorum.

      Seni sevdim, meşhurun oldum!
      Seni sevdim, deli ozanının oldum.
      Seni sevdim, hayatın oldum…

      Sen de öylesin bir tanem, hayatım, canım.
      Kadınım! 
      12 Şubat 2008

      Oyhan Hasan BILDIRKİ

PAPATYA

2
“Paramparça” olmak… Benim de yakama yapışıyor bazen. Ben de kendimi boşlukta hissediyorum. Delişmen gönlüm, aklımın ipini eline alıyor, fırtınaların önüne bırakıyor beni. Rüzgârın insafına kalıyorum o zaman. Kanatlarımı istediğim gibi kullanamıyor, uçuyor, çok defa karlı dağların ardına düşüyorum.
Karlar, yalnızlık günlerimizin saçlarımıza düşürdüğü aklar… Karlar, sensizlik günlerimizin resimleri. Birbirimize hasret kaldığımız anlarımız. Gönül gönle ısınamadığımız sessiz çığlıklarımızın dağlara düşmüş yankıları.
“Paramparça” olmak… Sığınmak istediğimiz limanımızı arayışımız. Sevgiye yüklü olduğumuz, susuz kaldığımız anlar. Gökkuşağının yedi renginden tekini olsun yakalayamadığımız anlar. Sensizlik zamanımız canım…
“Paramparça” olmak… Gelip geçici sıkıntılarımız.
Sonrası, bayram edeceğimiz günler. Değer bilme denilen şey! Özlemlerimizin çiçek çiçek açması; kâh kırmızı gül, kâh mor karanfil olarak yüreklerimizi ayaklandırması. Sevgimizin mihengi!
Peynir ekmek, derdim değil benim.
Derdim sensin…
Sesinin kulaklarımda çınlaması, gözlerinin gözlerime gülümsemesi. El ele tutuşmamız, diz dize olmamız… Sevda bahçesinde tutuşma vaktimiz. Bayramımız…

“Paramparça” olduğun anlarda, umutlarımı umudun yap sen de. Hep ben kal… Olur mu?
Hep ben kal…
Olur mu?
Ben de öyle yapıyorum çoğu zaman.
Senleşiyorum…
Gönlüm tutuşuyor, mısra mısra şiir olup yağıyorum. Dudaklarına düşüyorum.
Sen de öyle yap…
Hep ben kal…
Olur mu?
19 Ocak 2008

Oyhan Hasan Bıldırki

Şiirim sensin

Şiirim sensin…
Öteki şiirlerimi, sana seninle ulaşmak için yazıyorum. Sen olmasan, hiçbir şiirimi de yazmazdım. Bunu biliyorsun bir tanem, biliyorsun. Bildiğine rağmen, gördüm bütün pencerelerin kapalı. İlkin yağmurlardandır diye düşündüm. “Bu yüzden kapatmıştır pencerelerini.” dedim. Dedim ya, gönlümün bu teselli edici sözüne, aklım pek inanmadı. Üstelik uyardı beni.
- “Biliyorsun şair, dedi. Meleğin de yağmurları sever ve o da tıpkı senin gibi çıplak ayaklarla onun altında dolaşmak, sırılsıklam ıslanmak ister. Unuttun mu?”
Şiirim sensin!
Öteki şiirlerim, gökkuşağı.
Senin ellerin, gözlerin…

Şiirim sensin…
Öteki şiirlerimi, sana olan hasretimi duyurmak için yazıyorum. Sen her zaman, ebedi hasretimsin. Görüşmeyince özlediğimsin. Yok, öyle değil. Yanımdaysan bile, “Acaba?” endişelerinden kurtulamadığım. Yoksan, “Ah!” çektiğim…
Yazan, öyle yazmış yazımı. Kaderime yıldızım diye düşmüşler seni. Düşmüşler ya? Avuçlarıma da çizgi çizgi hasretimi yazmışlar.
Şiirim sensin!
Öteki şiirlerim, hasretim.
Yoluna baş koyduğum…

Şiirim sensin…
Öteki şiirlerimde, sana olan sevgimi anlatıyorum. Sen olmasan, hiçbir şiirimde sevgiye bütün kapılarımı açık tutmazdım. Sevgim, sana olan susuzluğum. Pınarımdan doya doya içmek istediğim iksir. Biliyorsun, bütün şiirlerimde sevgiyi türlü çiçeklerle beraber andım. Papatyam dedim, karanfilim oldun; gülüm dedim, her şafakta bülbülleri dinledik ikimiz.
Sevgi, kalbimde coşan bir ırmak. Seni ve beni, birlik denizine kavuşturan soylu yol.
Sevgi, anlatamadıklarım.
Yaşadıklarımız.

Şiirim sensin!
Öteki şiirlerim, sevgiler aynası.
Ebedî aşkım…
Şiirim sensin…
Öteki şiirlerim, gökkuşağı.
Ellerin, gözlerin.
Hasretim.
Yoluna baş koyduğum…
Şiirim sensin!
Ebedî aşkım…
9 Ocak 2008

Oyhan Hasan Bıldırki

Karanfil kokulu saçlarına hasret gönlüm
Her mevsim kor ateşler içinde
Bildiği tek türküyü dillendiren bülbül gibi
Dem çekmekteyim

Sensizlik kaderim olup çıktı
Baştan ayağa bukağılanmışım
Cadıların bile uğramadığı uzak bir limanda
Unutulmuşum

Sessiz bir şarkıyım ömrümce hiç söylenmedim
Haziran’da bile kor ateşler gibi yanıyorum
Hiçbir aynada göremiyorum seni
Dardayım

Kalbim ah çekmekten başka bir şey bilmiyor
Çare kapılarımın bütün şifreleri silinmiş
Bekleyişler ömrümün özeti olup çıktı şimdi
Zifiri karanlıklardayım

Ektiğini biçiyor insan
Bunu biliyorum
Gecede ve gündüzde varlı vakitsiz bir anımda
Ansızın kapımda bitmeni istiyorum

Yelkenleri indirilmiş bir gemi gibiyim
Şaşırmış bir haldeyim
Avare sularda hangi yöne gideceğim belli değil
Sensizim!
29 Nisan 2010

Oyhan Hasan Bıldırki

Ölsem de gam değil artık,
Yüreğimdeki hüzünlü türküleri geride bıraktım,
Yanı başımda sen varsın şimdi.
Bırak dilediğince koşsun gönlümüzün deli tayları…
Göğsümü kabartan dizgine gelmez duygularımı,
En yoksul sevdalıya sebil ettim bugün.
Dilediğince yağmalasın,
O da sevinsin diye benim gibi.
Deniz ne kelime? Mutluluk okyanusundayım şimdi;
Merhaba herkese, merhaba her şeye
Merhaba aydınlık güne…

Heyecandan ölebilirdim bugün,
Silik bir sevdanın izi olsaydı yüreğimde.
“Sen kimsin?” derdim, “Kim o?” diye sorardım…
Çıkaramazdım.
Kim bilir hangi çıkmazlara sokardım seni,
Şüphesiz kahrederdim seni.

Sesin kulaklarımda yüreğin kadar sıcak;
Sesin kulaklarımda tarifi en zor şiir.
Mutluluğun en muhteşemi dolanır önümde, arkamda
Başımda sevdamın kavak yelleri,
Rüzgâr rüzgâr esiyorum…
Deniz ne kelime? Mutluluk okyanusundayım şimdi,
Yüreğimdeki resim bile gülümsüyor.
“Ölümsüz aşk bu değilse, nedir?”
“Ya nedir?” diye soruyorum.
Sesin kulaklarımda yüreğin kadar sıcak;
Sesin kulaklarımda tarifi en zor şiir.

Yine o şiir dökülüyor dudaklarımdan,
Heyecanlanıyorsun.
Yine o şiir dökülüyor dudaklarımdan,
“Biliyordum!” diyorsun.
Yangınlara düşmüş yüreğimi,
Sevindiriyorsun.

Biliyorum kalbimin en büyük bayramı bugün,
Ölsem de gam değil artık.
Yüreğimde sevdamızın en has gülleri,
Yeni goncalara yükleniyor.
Deniz ne kelime? Mutluluk okyanusundayım şimdi;
Merhaba herkese, merhaba her şeye
Merhaba aydınlık güne…

İster misin sevdamızın bütün goncalarını,
Yüreği yanmışlara tek tek dağıtalım?
Bırak dilediğince koşsun gönlümüzün deli tayları,
Kanatlanmış umutlarımız bayrak bayrak asılmış
Sayısız burçlarda dalgalanıyor.
Sesin kulaklarımda yüreğin kadar sıcak;
Sesin kulaklarımda tarifi en zor şiir.
Kalbimin en büyük bayramı bugün…
Deniz ne kelime? Mutluluk okyanusundayım şimdi;
Merhaba herkese, merhaba her şeye
Merhaba aydınlık güne…
6 Şubat 2006

Oyhan Hasan Bıldırki

“Unutmuştum seni!” deyişine inanamam
Sırrımızı ele vermemek için öyle demişsindir.
Görüyorum, üstelik çok iyi anlıyorum şimdi
Bu şehrin her köşesi sevdamıza tanık
Bu şehrin her köşesinde tek tek izimiz var.
 
Sevdamızın en sıcak mevsimini burada yaşadık biz
Burada soğuk esen rüzgârları da tanıdık
Delişmen poyrazlar gibi estikçe estik
Kâh bulut olup ağdık, kâh yağmur olup yağdık
Gözlerimizde gülücükler tükendikçe ağladık…
 
Fakat şimdi
Uzun süren bir rüyâdan uyanmış gibiyiz.
Yeniden birlikteliklere açılmış yollarımız
Yeniden kanatlanmış umutlarımız
Gökyüzünün en yükseğine doğru
Uçmaya hazırlanıyoruz.
 
“Unutmuştum seni!” deyişine inanamam
Sırrımızı ele vermemek için öyle demişsindir.
Gönlüm sende, başkası hiç olmadı, olmayacak
Benim şu ömrüm, yalnız senin sevdanla aydınlanacak…
 
Söyle bana bir tanem, her tanem;
Adım seslerimi duyuyor musun?
Yanında adım seslerin var.
Fallarda bile öyle görünüyor;
Bütün yollarımız açık,
Geçmiş zamanlarımızın bile bizden umudu var.
Geliyor musun?
4 Şubat 2006
 
Oyhan Hasan Bıldırki

Bayrak açmış gönlüm sonsuz mutluluklara,
Tutulmaz şimdi.
Ele geçirilmesi çok zor,
Kanatlanmış uçuyor.

Mutluluktan kanatlanmışsam sonsuz gökyüzünde
Mavi noktacıkların her zerresinde, sayısız yıldızda
Geceden gündüze doğan aydınlıkta
Şafak rengine dönmüş her yaprakta
Çiy tanecikleriyle yıkanmış tüm çiçeklerde
Gülümsüyorsam, sebebim sensin!

Acısıyla tatlısıyla, gözyaşı ve kahkahasıyla
Dillere destan bir aşkı yaşadık biz.
Darılıp barıştık, ayrılıp kucaklaştık
Nice öfkeleri ezdik bağrımızda
Nice sevinçler kondu avuçlarımıza.
Sevdamızın rengi düştü şiir şiir mısralarımıza
Karasevda mı? Karasevda…

Ne güzel şey birlikte olmak,
Şimdi bütün dikkatin bende,
Rengini yeniden keşfettiğim gözlerin üzerimde.
Çekip çeviriyorsun beni,
Okşayıp seviyorsun beni…
Mutluluk bu değil mi?

Şimdi gülüyorsan, sebebi benim
Gülümsüyorsam sen.
Şimdi mutluysan, sebebi benim
Mutluysam sen…

Bir elmanın iki yarısıymışız sanki
Ya da bir dalda iki kiraz gibi
Uzak iklimlerden çıkıp gelmişiz
Birlikteyiz şimdi.
Başlasın Viyana valsi,
- “Benimle dans eder misin?”
Sevdamız ilkbahar çiçeği,
Yetmez mi?
1 Şubat 2006

Oyhan Hasan Bıldırki

Gönlümün her karesi sevginle aydınlanmış,
Bu akşam gözlerim gözlerinde tutuklu kalmış.
Uzak bir iklimin akşamına düşmüşüm;
Ah kader desem, vah kader desem ne yazar?

Duygularım kuşatılmış, keyfince ayaklanamıyor
Papatya gözlerine kan oturmuş nedense…
Samanyolu’na takılmış kaderim yanıp sönüyor;
Senden doğan ışıklar pencereme kurulmuş.

Ömrümüzün dönemeçleri çok, hayat zor
Sevgi ışıkları da olmasa yaşamak neye yarar?
Nice hasretlerle kavrulmuş gönül acılarımı,
Bir de benden dinle, bana sor.

Ötede sen,
Bu tarafta kader…
Ya seni tavlamalı,
Ya da bu kaderi avlamalı…

Başım dönüyor,
Yüreğim ortada.
Gözlerinin sarhoşuyum!

Oyhan Hasan Bıldırki

Bu ümit denen kuşak, ipekten dokunmuş, yumuşacık.

Her yerde sen varsın şimdi, işte bak gülümsüyorsun
Hasret küpüne mi battın, bu kadar çok özlüyorsun?
Ruhum ruhunla, kalbim kalbinle, bunu biliyorsun;
Bahçendeki kırmızı kuş sana bir şey demedi mi?

Ruhum benim, canım benim, gülüm benim, her şeyimsin
Rengini gözlerinden almış biricik çiçeğimsin.
Sen benim canımdan da çok sevdiğim gözbebeğimsin…
Bahçendeki kırmızı kuş sana bir şey demedi mi?

Ayart Şehzade’ni canım kollarında soluklansın,
Yüreklendir beni başım kollarında soluklansın.
Alem yorgun, dolunayım kollarında soluklansın;
Bahçendeki kırmızı kuş sana bir şey demedi mi?

Sevgiye susamış bakışın her yerde bayrak bayrak
Anlat bana, yaz postala; satır satır, yaprak yaprak…
Kabaran duygularından ilkini zamana bırak;
Bahçendeki kırmızı kuş sana bir şey demedi mi?

Her tanem ama ille de papatyam, bak benimlesin
Melek gibi sessizce yüreğime ak benimlesin
Okyanus mudur ne, istersen onu yak benimlesin
Bahçendeki kırmızı kuş sana bir şey demedi mi?

Yüreğimde tarifsiz sevinçlerimin baskını var,
Kalbine kilitlenmiş duygularımın baskını var.
Gözlerine vurgun olan gözlerimin baskını var;
Bahçendeki kırmızı kuş sana bir şey demedi mi?

İşte bak gülümsüyorsun, her yerde sen varsın şimdi
Başım kollarında soluklansın yüreklendir beni.
Biliyorsun değil mi seni ne kadar sevdiğimi?
Bahçendeki kırmızı kuş sana bir şey demedi mi?
15 Mart 2006

Oyhan Hasan Bıldırki

Bir şiirin içinde şiiri yaşamak ne güzel?
Ümidinin içinde ümidi yaşamak ne güzel?
Sevdiğin varsa yanında bu, cenneti bulmak demek;
Yüreğinin içinde aşkıyla yaşamak ne güzel?
15 Mart 2006

Oyhan Hasan Bıldırki

Bu ümit denen kuşak, ipekten dokunmuş, yumuşacık.

Atladım aydan senin pencerene, gene aralık perden.
Yavaşça süzüldüm sana doğru gene ekrandasın,
Kıskanmamak mümkün değil hâlâ meleğini arıyorsun.

Şimdi seninle aynı mekandayız, nefesim hızlanıyor
Kalbim bir büyüme yarışında, fırladı fırlayacak…
Burun deliklerime, belleğime kokun öylesine sinmiş,
Hâlâ ekranda onunlasın, ona yazıyorsun.

Yer yok bana ne dolunayda, ne senin mekânda
Ben öylesine büyümüşüm ki sevgiden sığmam
O küçük dolunaya, öylesine sevilmişim ki kalbim
Bahçedeki kırmızı kuştan daha hafifçesine.

Ürkek ürkek dokunuyorum sana
Başını bana çevirdiğinde yüzün inançsız,
Ellerini tutunca başlıyorsun ağlamaya, sevinçten…
Sonra hepsini unutuyoruz ekranı, dolunayı;
Biz yan yana olunca, alemde ne var önemli olan?
15 Mart 2006

PAPATYA

Dilimde yine o türkü:
“Sürüler içinde sürmeli koyun.”
Yüreğim kanıyor,
Gerisini getiremedim.
 
Zamanın eteğine tutunmuşuz,
Bildiğim tek gerçek bu!
Gecede ve gündüzde,
Ayrı değil içtiğimiz su.
 
Senin gurbetin, çilen
Benim de çektiklerim.
Gözlerini hüzünlendiren endişelerin,
Kayalar başındaki çiçeklerim!
 
Aklındaki fırtınalar,
Gönlümdeki depremler…
Umut desen, sihirli anahtarımız
Kalplerimizi birbirine bağlayan çareler.
 
Sen ve ben, bir kızıl elmanın
İki yarısıyız.
Birlik denizini arzuladıkça
Kim bilir hangi nehirlerle yarışırız?
 
Ay ne kadar parlak bu gece?
Önümü daha iyi görüyorum.
İpekli umut ipliklerimle
Kaderimizin kozasını örüyorum.
12 Kasım 2008
 
Oyhan Hasan Bıldırki