Sensiz
Seninle
Seni anlatmak,
Seni yaşamak, seni düşünmek!

Ben deli miyim, ne?

Bana yazma gücünü veren,
Yaşamaya heveslendiren.
Şiir okutan, yazdıran, söyleten;
Beni çiçekten çiçeğe benzeten.
“Üstüne gül koklamam!”
Diye yemin eden…
Sen yok musun, sen?

Seni cezalandırmak istiyorum…
Değil mi ki beni bir kere terk ettin?
Bir daha, bir daha yapabilirsin.
Ben sana, nasıl ümit verebilirim?
Geleceğimiz için…
Ben deli miyim, ne?
16 Ocak 2006

PAPATYA

Gözlerim gülüyor ya şimdi, senden
Mutluluk üstüne bütün türkülerim…
Hasret şarkılarının tamamı geride kaldı,
Dolunayım doğuyor erkenden…

Çiçeklerin rengi mi değişti ne?
Yepyeni renkleriyle açıyorlar.
Havadaki, daldaki bütün kuşlar,
Senden bana, benden sana uçuyorlar.

İnanır mısın? Kalbim bile gençleşti;
Nabzımı sayıyorum sen, sen diye atıyor…
Takvimden tek tek düşüyor ayrılık günlerimiz,
Biliyorum güneşim de erkenden batıyor.

Mutluluktan uçuyorum, canlar canımı buldum,
Yürüyüşüm de başkalaştı farkındayım.
Söz verdim sana sensizliğimiz bitecek diye,
Ucunda ölüm olsa da sözümün ardındayım!..

Mutlusun ya, gözlerimden biliyorum
Gülerse benimlesin.
Vuslat şarkıları dilimizde;
Biricik sevdiğimsin!
8 Eylül 2006

Oyhan Hasan Bıldırki

Yaman Ayrılık

Senin yetişemediğin bir benim zaten
Senin tutamadığın, kucaklayamadığın
Bir benim zaten!
Aş desem aşarsın okyanusu
Ya Allah desem
Tepesindesin Ağrı dağının
Dolunayı taşımaktan yorulmadın
Ay hilâl de olsa, yarım ay da kalsa
Üşenmedin en kara gecelerde
Bana mehtabı taşıdın
Güneş de vız geldi
Yağmur da öylesine
Bir benimle baş edemedin sen
Her nedense…
6 Eylül 2006

PAPATYA

Yaşayıp gidiyoruz işte
Varlığımız tükenmez bir ırmak
Akıyoruz yavaş yavaş sonsuzluğa.
Bir gün, belki yakında kavuşuruz
Sonsuzluğun eteklerinde sahilde
Irmakların getirdiği sonbahar yaprakları
Bir genç kızın saçlarında taç,
Ya da ölen bir gencin mezarına bırakılmış
Bir çelenk olabilir, biliyoruz.

Üzülmesene öyle
Aynalara bakıp daldığın zamanlarda.
Bütün aynalar birer düzenbaz
Yalancı cam parçaları,
Sevdalıdan intikam alan.
Bilir misin aynalar intikam için
İkiyüzlülüğü fedakârlıktan sayar?
Kendini olduğun gibi
Görmek istiyorsan eğer,
Al hançerini sapla kalbime
Ve ruhunu sal oradan içeri,
Ruhumun geniş koridorlarına gir.
Boy boy dizilmiş kristal aynalarda gör
Sanki ikizinmiş gibi karşında duran
Ölümsüz fotoğrafını.

Oyhan Hasan Bıldırki

Sensiz günlere alışırım desem de,
Sakın inanma, yalan!
Yüreğimde dinmez bir şarkısın sen;
Ben seni unutamam!

Yüreğim Ergenekon’da şimdi,
Kederimi eritecek demircisini bekliyor.
Zaman denen felâket,
Buna izin vermiyor.

Bir o yana, bir bu yana koşmuşuz
Deli taylar gibi…
Sevdiğim hangi taşın altına gizlenmiş?
Kör olası talihim, marifet gibi…

Aylardan ağustosu sevmiyorum artık…
Bir de haziranı, bir de kasımı!
Nedense doğacak zaman bulamamışız;
Bir de yakacak başka birini!

Ebedî hasretim, kutup yıldızım,
Zamanla yarışmışız sanki…
Ben kaçmışım, sen kovalamışsın
Kader denen zalim de ikimizi!

Yanardağlara atsalar beni,
Gözlerine hasret gözlerimin yaşı kurur mu?
Eski bir resimde silik fotoğraflar gibi,
Sevdamızı yüreğimize gömmek olur mu?

Yüreğimde en zamansız sel baskınları,
Yollarıma kilit üstüne kilit vurulmuş…
Çile kapılarım bir türlü kapanmaz;
Kördüğüm ömrüm çözülür mü?

Yaralıyım, dermanım sensin,
Yalnızlığıma ortağım sensin!
Kutup yıldızındaki umudum;
Yine sensin, yalnız sensin!

Sakın ağlama, sakın sen ağlama
Melek ve Şehzade’yi vuran benim!
Kalplerinin tam ortasında bir diken gibi;
Yapışıp kalan benim!

Günler bir tutam, zaman kurşun gibi ağır…
Bir saza tel diye gerselerdi yüreğimi,
Ödeyemezdim günahımın kefaretini;
Anla beni!

Sensiz günlere alışırım desem de,
Sakın inanma, yalan!
Yüreğimde dinmez bir şarkısın sen;
Ben seni unutamam!
1 Eylül 2006

Oyhan Hasan Bıldırki

       1
       Şairim,
       Şimdi ofisteyim hastalarımla buluşacağım yani ev ziyareti öğlene kadar öğle içinde küçüğüme uğrayıp annesiyle çay içeceğim… Gelirken gene yeni bir CD dinledim. Bu şarkıları dinlerken sana bu sabah söylemek istediklerimi anlatan bir şarkıyla karsılaştım ve işe gelene kadar hep onu dinledim, söyledim.
       “Gurbet içimde bir ok
       Her şey bana yabancı
       Hayat öyle bir han ki
       Acı içinde hancı
 
       Sevmek korkulu bir rüyâ
       Yalnızlık içimde büyük acı
       Hangi kapıyı çalsam
       Karşımda buruk acı”
 
       İşte bu benim hayat hikâyem: “Sevmek korkulu bir rüyâ…” Galiba ilkinden bana verilen sevgi gösterisi, güvenç öylesine azdı ki “sevmek”  benim için sadece korkulu rüyâ olarak kaldı ve Allah aşkına bana hak ver! Korkulu bir rüyâ gören, gözlerini tekrar kapar, o rüyâyı görmek ister mi? Bana bu evrende bir kişiyi göster, evet diyen bu soruya…
       31 Ağustos 2006

       PAPATYA

       2
       “Yağmur ister yağmur gönlüm en önde…”
       İkizim olduğun, benimle aynı yalnızlığı ya da yalnızlıkları paylaştığın belli. Tek bildiğim bir şey var: Nedense bindiğimiz dalı kesme yarışındayız, hatta inadındayız.
       Ben sabahın şokunu -aslında yeniden doğuş- üzerimden atabilmek için, daha doğrusu bugün yalnız kalmamak için, dernekte şairleri topladım. Kendimiz için bir şiir dinletisi düzenledim. Üçer dörder şiir okuduk. İyi şiirler, has şiirler…
       Saydım, tam on böcek, iki çiçek ve bir de papatya olmak üzere 12 (on iki) kişiydik. Sayma yeniden, benim artım sendin ve benimleydin. Hemen hemen dört saatlik bir şiir okuması yaptık. “İçimde buruk acı”yı ne kadar da güzel okumuştun?
       Zor bir soruyla bağlama beni. Şu son günlerde zehrini kendilerine, yüreklerine zerk eden akreplere benzedik. Senden gelen esintiler olmasa, yıkılır giderim mutlaka. Düşünmüyor da değilim, “Hangimizin kaybı daha çok olur?” diye.
       İkimizin de canım. Sen beni (hainini, vefasızını, aramayanını) kaybediyorsun ama ben; her şeyimi. Bende, bana ait sadece yüreğimi yakan nefes kaldı. Ötekilerin hepsi sana ait. Ruhum mu? Yıllardır senin. Şehzade ve Melek, özetimiz. Nerdeler?
       Düşünmemiş olamazsın. Ne kadar çok şey kaybedeceğimizi gördün mü? Hele ben, hele ben?.. Ne kadar çok şey kaybettiğimi biliyorum.
       Ay erkenden doğdu bu akşam, ya da erken kavuşmanın hazırlığında. Yarım ama, sen tarafı görünüyor. Demek ki beni yalnızlığın ne olduğunu bilip de, terk etmeyen biri var: Dolunay…
       Bilemiyorum kelimeleri seçip doğru cümleler kurdum mu bu defa. Yanlış anlatmaktan korkar oldum. Kalemini yüreğinin akınına bırakan ben, korkuyorum.
       Ah, ah! Biz bu Ergenekon’da daha ne kadar yaşayacağız? Bizim demircimiz hiç gelmeyecek mi? Aydınlık ufukların başında bize hiç görünmeyecek mi?
       Ben bütün zamanlarımı sevdiğime adadım.
       Onun adı; yâr!
       Dizlerine başımı gönlümce koyamadığım yâr!
       Sevdiğini yüreğinde gizleyen yâr!
       O şiirleri, niçin ezberlemiştin ki?
       Sorunun cevabını, Ahmet Hamdi Tanpınar’dan (Bir Adın Kalmalı) aldığım bölümle vermek istiyorum. Şiirin sondan dördüncü kelimesiyle oynadım sadece.

       “dağlar sonra oynadı yerinden
       ve hallaçlar attı pamuğu fütursuzca
       sen say ki
       yerin dibine geçti
       geçmeyesi sevdam
       ve ben seni sevdiğim zaman
       bu şehre yağmurlar yağdı
       yani ben seni sevdiğim zaman
       ayrılık kurşun kadar ağır
       gülüşün kadar felaketiydi yaşamanın
       yine de bir adın kalmalı geriye
       bütün kırılmış şeylerin nihayetinde
       aynaların ardında sır
       yalnızlığın peşinde kuvvet
       evet nihayet
       bir adın kalmalı geriye
       bir de o kahreden gurbet
       beni affet
       kaybetmek için erken, sevmemek için çok geç”

       Anlatabildim mi canım?
       31 Ağustos 2006

       Oyhan Hasan Bıldırki

       3
       Sen kendinde yıllar öncesi beni arayacak gücü bulamadın… Bir düşün; 1965′in Türkiye’sini. Kız soruyor oğlana: “Beni seviyor musun?” diye. Gene aynı kızdaki cesarete bak. 1968’de belalı ağabeylerini, onu çok seven ebeveynlerini, o şehrin iyi tanınan ailesini arkasına atarak bir daha dönmemek üzere erkeğine koşan, gelen fakat itilen… Gene gidip erkeğini doğduğu köyde arayan, ona yazan…
       Ne cesur kızmış?..
       O cesaret bende yok. Belki yorgunluktan, belki yaşlılıktan, belki de hissizlikten… Ruhumda derin bir yara, için için kanar…
       Brigitte Bardot’un bir filmi vardı. Çok sorumsuz asi bir kızken, ablasının erkek arkadaşına aşık oldu. Yapmadığı kalmadı, onu eline geçirmek için. Çok seviyordu. Fakat oğlan kararsızdı ve keman çalan ciddi arkadaşına daha çok güvenerek, Bardot’u kullandı ve itti. Fakat ciddi kardeşiyle bir arada yaşamaya başlarken, diğeri intihara bile teşebbüs etti. Ama oğlan gidip de onu bulmadı veya hiç aramadı. Sonra aniden onu nasıl aradığını, sevdiğini anladı ama bir haylice zaman geçmişti aradan. Gitti onu buldu ve ona, onu ne kadar sevdiğini itirafa çalıştı. Ondan da aynısını bekledi. Kızın cevabı şuydu. Gülerek “Şimdi de ben seni sevmiyorum, senin bana yaptıkların yüzünden.” Oysa ikisi de çok sevmişlerdi birbirlerini belki ama aynı zamanda değil…
       Sen bir yangının külünün yeniden cayır cayır yanarak bir daha büyük orman yangınına neden olduğunu gördün mü? Ben görmedim..
       Senin en çok hoşuma giden tarafın zekân ama cesaretsizliğin hâlâ duruyor. Birde şu zekân nedeniyle verdiğin karşıtlama yazıtlar… Bu şiir çok güzeldi. Bunu okuduğumu hiç hatırlamadım…
       Şairim, aklına geleni kalemine dokundur. Ali, Ayşe gücenecek diye çekinme, hislerini ortaya dök. Tartıya veya ölçüye, dikkatli olmaya hiç gerek yok. Eğer yazar sensen…
       Sabah sel ve tayfun bekliyoruz. Rüzgârın hızı 70 kilometre olacakmış… 7 haftadır yağmadı yağmur, şimdi de afat olup geliyor.
       31 Ağustos 2006

       PAPATYA

       Şairim,
       Artık sen de suçluluktan vazgeç…
       Sen özlemi ne kadar seviyorsun… Tanımasam özlem adlı biri yaktı diye düşünürdüm. Tamam önemi yoksa çek özlemi ve mutlu kal özlemekle. Ben özlem ve ayrılıklardan hoşlanmıyorum.
       Nasılsın bugün?
       Birazdan çıkacağım, öğlen saat birde dönerim…
       30 Ağustos 2006

       PAPATYA

Dağları devirmek kolay şimdi.

Dağları devirmek kolay şimdi,
Yanımdasın!
Papatya kokulu akşamlar tükenir mi hiç?
Canımdasın…

Bu ömür bize yetmez,
Günler uzamalı, yüzyıl olmalı…
Sevdalı akşamların başında,
Kalplerimiz coşmalı!

Bin beyaz turna umut,
Kör zamanlara inat, el eleyiz.
Gökkuşağı renk renk;
Göz gözeyiz…

Damarlarımızdaki sıcaklık neden?
Gözlerimiz gülüyor şimdi.
İsterse kader en yapışkan ökse olsun;
Kim tutar bizi?

Gül bahçemizde her sabah iki çiçek açar,
Biri sen, öteki ben…
Dolunayla dost, güneşle arkadaş;
Geceden gündüze doğar sonsuza kadar!

Zor zamanlara dönmek mi bir daha?
Her mevsimi beraber yaşamak varken?
Günaydınlarla uyanmak bir ömür;
Güneşimiz doğarken!

Seninleyim canım, kanındayım
Unutulmaz bir şarkıya dönmüşüm yüreğinde.
Seninleyim canım, yanındayım
Ellerin ellerimde…

Sonsuz bir şarkıyız biz,
Yüzyıllar geçse de unutulmayacak.
Hem dolunayda, hem güneşte;
İkimizden izler kalacak…

Bin sevgiden, bin isyana döndük zaman zaman
Zalim avcının tuzağına düştük…
Gökkuşağındaki renklere tutunduk yeniden,
Sevgimizi bölüştük!

Her mevsimi beraber yaşamak varken,
Zor zamanlara dönmek mi bir daha? Asla!
Bütün zamanlarımı tutmuşsun sen yâr;
Mahşere kadar!
30 Ağustos 2006

Oyhan Hasan Bıldırki

İki yüz kırk dokuz yıldızımız vardı bizim
Birer gün arayla doğdular
Nurdan resimler gibi
Geceye tutunup gökyüzüne kondular
Ayrıydılar, kavuştular
Umuttular, her gece buluştular
Işık ışık konuştular!

Şimdi gecedeyim, hem de gecelerin en karasında
Ömrümün öteki adı zindan olup çıktı
Kaderine yenilmiş bir şairim!

İki yüz kırk dokuz yıldız inci mi inci
Her birinin gözlerinde yaşlar şimdi
Kedere boyanmış şarkılara, ağır şarkılara tutunmuşlar
Birinden ötekine geçiyorlar!

Her birinin gözlerinde yaşlar şimdi
Ya kötü bir yel esti
Ya nazar değdi
Dolunay da görünmedi!

Kader desem değil, ne desem bilmem
İncilerimi teker teker yitirdim
Oysa bir tutkusun sen yüreğimde
Hep yanımda olsan yalnızlığım kadar!

Yıldız yıldız görünseydik her gece
Papatya matemlerini tutmasaydık
Toprak koksaydı ellerimiz bir karpuz tarlasında
Çardak altında mutluluğu tatsaydık!

Şu gecenin karanlığına bak
Kim, neden, niçin toplamış yıldızlarımızı
Şahlanan duygularımız donup kalmış gözlerimizde
Sevdalı yüreklerimiz mühürlenmiş en sonunda!

Yazın ortasında, inan donuyorum
Ya sonbaharda ne yaparım, bilemiyorum
İki yüz kırk dokuz yıldızımızın ardı sıra
Ölmek istesem de beceremiyorum!

Gül bahçende olsam uyandırırdın beni sabah yeliyle
Yüreklerimizde sayısız çiçekler açardı
Bülbülün sesini duysa güneşimiz
Daha muhteşem doğardı!

Gül yanaklım yok şimdi
Penceremdeki reyhanlar kokmuyor
Yüreğimdeki yangınları görmesin diye belki
Güneş, pencereme konmaya korkuyor!

Ya sen? Sen hangi yelde, kasırgadasın kim bilir
Yüreğindeki resimleri kazımak istiyorsun
Beyaz atlın bildiğin şehzadeni
Unutmak istiyorsun!

Ne olur, tersine aksın sular
Bütün baharları birlikte yaşayalım
Kader denilen vefasızı
İlk fırsatta kurşunlayalım!

İki yüz kırk dokuz yıldızımız inci inci
Tut elimi, bizimle kalsın
Kanayan yüreğimde sızım değil
Merhaba, günaydın olmalısın!

Şimdi gecedeyim, hem de gecelerin en karasında
Ömrümün öteki adı zindan olup çıktı
Kaderine yenilmiş bir şairim!
28 Ağustos 2006

Oyhan Hasan Bıldırki

       1
       Bütün gece, dolunayla birlikteydim. Balkonda yattım bu akşam. Sıkıca örtündüm ve dolunayı seyrettim uzun uzun. Onda gülümseyişini gördüm. Gözlerin dolunaya kondurulmuştu sanki. Durmaksızın bana bakıyordu.
       Uyudum uyandım, dolunayın başımda bekçi kesildiğini gördüm.
       Öylece bekliyordu, nöbet tutuyordu.
       Mutluydum.
       16 Ağustos 2006
 
       Oyhan Hasan Bıldırki
 
       2
       Ruhum,
       Beni kağıtlara, dosyalara boğdular. İki gün yoktum. İnan bu gece de burada kalmam lazım. Nedir bu güzel paylaşımlar gene? Daha birincisine el atamadan, ikincisi geldi…
       Özlettim gene kendimi ama bu da karşılıklıdır biliyorsun. Sohbetine doyamıyorum. Bir tatlı haz almak var ya, o olmayınca sanki hayat hayat değil, her şey durmuş… Ruhsuz yaşam yok işte!
       Seni güneşsiz bıraktım, kusura bakmazsın sanırım ama sen beni hep affediyorsun, gönlünün sınırsız büyüklüğünden…
       16 Ağustos 2006

       PAPATYA

Biliyorum gecenin ötesi aydınlık

Hep gecede yaşadım
Zorluk kırbacı sırtımda
Dayandım.
İlkbaharı görsem de
Tutamadım.
Toyluk çağımdan bu yana
Sonbaharda yaşadım.
 
Yaşadım şükür fakat gülmedim
Aç olsam da, açıkta kalsam da ölmedim
Yağmur düştükçe elime, yüzüme
Tepeden tırnağa ıslandım
Karlar yağdıkça saçlarıma
Beyaza bulandım
Şemsiyem yoktu
Açamadım.
 
Sonra seni ortak ettim kaderime
Ağustosta bile buz kesen kaderime
Yetmedi.
Çile yumağımızı örsünler diye
Çocuklar takıldı peşimize.
 
Günler ağır mı ağır
Aylar yıl gibi uzun
Güneş desen üstümüze doğmuyor;
Çekebilene aşk olsun!
 
Biliyorum gecenin ötesi aydınlık
Orada uzanıp gidiyor
Beklediğim bahar ülkesi
İnanıyorum
Gecenin ötesi aydınlık
Bu umutla yaşıyorum şimdi
Haberin olsun.
16 Ağustos 2006
 
Oyhan Hasan Bıldırki

Yalan senin günaydınların,
Yalan diyorum işte.
Nasıl bana söz verdin?
Nasıl süzüldün yanımda?
Ben gözlerimi kapatasıya…

Nasıl bana söz verdin?
“Sen gözlerini açtığında.
Ben orada yanındayım!”
Nasıl bana söz verdin?

Derin uykudan sonra,
Sevinçle açtığım gözler,
Seni aradı, seni sordu…
Gözlerime cevap olan;
Koca bir mor dağdı!

Aşılması zor, dimdik
Ümitsiz mor dağın ardında;
Güneş yok, ay yok, geçit yok…
Nasıl bana söz verdin?

Bırak saklanmayı,
Geçitsiz mor dağın ardında.
Gel, verdiğin sözü tut:
“Benimle, burada ol!”
5 Mart 2006

PAPATYA

        1
       Yıllar sonra yine o Sokaktan geçiyordum. Eskisi gibi endişeli değildim. Yaşlanmıştım sonra da… Yüreğimdeki yara kapanmış, eski sevda şarkılarını unutmuştum. Adım gibi biliyorum; artık o Balkonda beni bekleyen yok. Halbuki bir zamanlar kahve yeşili renkli binanın balkonu, benim hayatıma girmiş, zamanımı bile onunla ayarlar olmuştum.
       Kulaklarında papatya küpeler olan, saçlarını Şehzade’si için omuz başlarına salan, ela gözlü bir güzel yolumu gözler, beni o Balkonda beklerdi. Onu görmeden edemezdim. Ona; “derdim meleğim. O da bana; “Şehzade’m” diye karşılık verirdi.
       Bundan senelerce evvel, onu okul çağında iken tanımıştım. Şair tabiatlıydı, edebiyattan hoşlanırdı. Arkadaşlığımız bu yüzden başladı İlkin. Sonra sonra, aramızda bir sevda doğdu ki, başkaları buna “karasevda” dediler. Ben “acı sevda” derim. Ama en tatlı yerinde koptu bu sevda. Onu benden ayırdılar, yüreğimi kanattılar. Bir onulmaz yara açtılar yüreğimde. Ne o mutlu olabildi, ne ben!

       Yine 1970′li yıllarda “Balkon” diye başlamışım, nedense sonunu beklemişim. Bu öykü, yukarıda gördüğün kadar kısa.
       Zaman, kıyıcı mısın, kayırıcı mı?
       Ne olur bizi öğütme, e mi?
       4 Ağustos 2006

       Oyhan Hasan Bıldırki

       1
       Ağzım açık kaldı gene… Ve nefesim durdu sanki. Ne hüner var sende? O şairin hayatı resme benzetmesi, senin kadere inanışının nedeni, fıkradaki sarhoşun anahtarının paspasın altında oluşu, birlikte yapmamız gereken resmin ortaya çıkardığı arzu…
       Eh, pes artık!
       İnşallah bu arzun gerçekleşir dostum… Ve ben şuna hep inanırım: Bir insan, bir şeyi kalpten istemeye görsün.
       Tanrı ağır duyuyor, bazen duymazlığa geliyor ama muhakkak senin şiirlerini okuyor…
       Eğer ben isem sana bunları yazdıran, ne mutlu bana!
       Bir yerde seneler öncesi ne kadar arzulamıştım bunu. Hep rüyâmda görürdüm, okurdum benim için yazdığın şiirleri.
       Bende o yetenek yok ki kaleme dökeyim onları…
       Senin çok üstün, çok kişiden üstün olan yanın, bu işte. Hayâl gücünün kalemine öylesine ısrarlı vurgusu, seni diğerlerinden ayıran, yükselten, bu yazdığın şiirden aldığım haz!
       Nerdesin? Uyuyakaldın mı yine?
       4 Eylül 2006

       PAPATYA

Seninleyim,
Sessiz bir dünyada değilsin sen…
Şair adam sevgi aşılar
Sevmesini öğretir bütün insanlara.
Sen de öylesin,
Yalnız değilsin!

Biliyorum,
Bana gülümsediğini de biliyorum şimdi.
Beni seviyorsun ya işte;
Öğreniyorum sevgiyi senden…
Anlam avcısı olup çıktım şimdi,
Yüreğimi ateşleyen sensin;
Vazgeçemem sözlerinden.

Bir olmak, eşit olmak…
İşin doğrusu bu.
Sevdiğince sevileceksin sen, adım adım
Bunu anladım.
Beni seviyorsun ya işte, o, beni gülümseten
Yüreğimi ateşleyen
Şimdi benimlesin!

Yüreğin apaçık bana, kabullenmişsin beni
Gözlerinde gülücükler…
Aynı ilk gördüğümdeki gibi iki kaş, iki göz
Benimlesin!
O günden bu güne;
Sensin beni aydınlatan
Gökteki dolunay gibi…

Bana sevmeyi öğreten, beni güçlendiren
Sendin beni aydınlatan,
Sımsıcak güneş gibi…
Üstelik şairsin, sevgi aşıcısı olmuşsun
Öğrettiklerini ben de taşıyorum bir bayrak gibi;
Yalnız değilsin, yalnız değilsin!

Seviyorsam bütün insanları, nedeni bu
Yüreğimdesin, silinmezsin…
Kalbim sende! Seninki de bende!
Seni sevdim, seni sevdim
Ebediyen seninleyim;
Yalnız değilsin!
30 Temmuz 2006

PAPATYA

Ben yoksul bir şairim, hayâl taciriyim…
Özlem denizine dalmadan nefes alamam.
Damar damar kanımda, çın çın kulaklarımda bir ses:
“Seni geceye bırakamam!..”

Nefes nefese zamanın her dakikasında,
Samanyolu’nun altında, Kutup yıldızının kucağında…
Çorak toprak ortasında, gözesiz pınar başında;
“Seninleyim ağzına attığın her lokmada.”

Kara gecede, geciken dolunayın peşinde,
Yıldız yıldız koşturan benim.
“Bak her yıldızdan gülümsüyorum sana.”
Sonsuza kadar seninleyim.

Ben yoksul bir şairim, hayâl taciriyim…
Sensiz akşamlara dayanamam.
“Sensizlik beni de öldürür sonra”
Sensizliğe katlanamam.

Bırak; kalbimi o el dövsün, kanatsın…
Şiir şiir aksın göz yaşlarım!
“Güneş de gelse, ay da gelse”
Rüyâdayım, uyanamam…

Elin bende, elim sende
Gözlerin gözlerimde…
Kimsesiz değilim;
Yüreğin yüreğimde!
26 Temmuz 2006

Oyhan Hasan Bıldırki

Seni geceye bırakamam,
Kendimi sana siper yaparım…
Sana koruma duvarı olurum;
Yok ederim özlem denen haini.
Hani eli tetikte durmadan,
Durmadan kalbini döven!

“Seninleyim” diyorum ya sana,
Dolunay olacak her gece;
Bak her yıldızdan gülümsüyorum sana!

Sana naz neyime gerek?
Sensizlik beni de öldürür sonra…
Seninleyim, ant içtim;
Ama Samanyolu’nda, ama Kutup yıldızında.
Seninleyim; ağzına attığın her lokmada,
Seninleyim; dinlediğin her melodide…
Güneş de gelse, ay da gelse
Seninleyim, seninleyim işte.
26 Temmuz 2006

PAPATYA

Saymadığım gün yok Kasım ayına,
Şimdilik oyalıyor beni saymak, günleri..
Daha sonbaharı da düşünemiyorum;
Belki Kasıma varmak beni tutuyor!
Önce bu susuzluğu gidersek,
Aksa şelaleler şarıl şarıl,
Şöyle dokunsa ellerim ellerine…
3 Ağustos 2006

PAPATYA

DOKUNSA ELLERİN ELLERİME.PPTX 

       1
       Canım,
       Gözlerin düşmek üzereyken sana yetişemedim. Çünkü benim gözlerimi de uykunun demirden süvarileri esir almışlardı. Uyandım, soluksuz istasyona gittim ama trene yetişemedim. Döndüm, sana baktım. Başın henüz yastığa düşmüştü. Sana kıyamadım. Kalbimdeki ateşleri söndürecek sözlerine, gülümseyen gözlerine çok ihtiyacım vardı. Olmadı.
       Ah, bu uykular!.. Yok yok, ah bu sıcaklar. Yormadık yaşlı gönül mü bırakıyor? Zaman desen, tazı sanki. Kim bilir hangi avın peşinde koştuğundan olmalı, asla sağına soluna bakmıyor.Azıcık beklese, istasyondaki trenin önüne çıksa, onu geciktirse, ne olurdu sanki?
       Gönlümdesin!
       8 Ağustos 2006

       Oyhan Hasan Bıldırki

       2
       Canım,
       Hâlâ istasyonda mısın? Hâlâ gelecek olan treni mi bekliyorsun?
       Bu sıcaklar var ya, bu sıcaklar… Trenlere bile geçecek ray bırakmamışlar. Sıcak, raylardaki dengeyi bozmuş, izleri değiştirmiş. Kılavuzsuz kaldım.
       İki çift söz etseydin bana, bu sıcaklara rağmen, nasıl yağacağımı biliyorsun. Ama nedense, iki çift söz etmedin!
       Biliyorum hâlâ istasyonda, beni bekliyorsun.
       Geldim işte canım, geldim.
       Buram buram gözümde tütüyorsun. Sesini, gözlerini özledim.
       Sözün özü, seni özledim.
       Kalbimdesin, seninleyim ama…
       Özledim!
       8 Ağustos 2006

       Oyhan Hasan Bıldırki

       3
       “Hicran” şarabının tadı güzel değil dostum. Ben nice güzel şaraplara alışmışım ki tadını beğenmedim. Biliyorum şaraptan anlamazsın ama gel seninle bir çilingir sofrası kuralım. Çerezi sen getir, ben sarmayı hazırlarım. Biraz teneke peyniri, biraz karpuz, kavun ve şarabı da benden olsun; seçmesini bildiğim için.
       Ben “Vuslat” denilen şarabı tercih ederim. Tadı doyulmaz, rengi güzel “Vuslat” şarabını sana yudum yudum içirmeliyim. Sarhoş değil, bir hoş olmalısın ki yazdıklarını bana ezbere okumalısın bir bir…
       Çilingir sofrasında yemin edilir, ant içilir; hiç ayrılmayacağız, hep beraberiz diye! Gel biz de ant içelim, biz de yemin edelim. Gel çilingir sofrasının tadı bozulmasın diye biz de el ele, göz göze içelim, coşalım…
       Açıkçası seni günaha sokayım “Vuslat” şarabıyla…
       Sanırım sen, çilingir sofrasını da kaçırırsın günaha gireceğim korkusuyla…
       Ne dersin?
       8 Ağustos 2006

       PAPATYA

       4
       Ruhum,
       Şahlanmışsın gene! Tutabilir mi seni kimse? Esen rüzgârdan, dolunaydan, yağmurdan, akan nehirden, gölde yüzen ördeklerden ilham alıyorsun sen… Senin hayâl gücünün yetkisi ve enerjisi öyle sonsuz ki benim hayâl gücümü de büyülttün, besledin. Seninle büyüyor, seninle şair oluyor, seninle soluk alıyorum yalan değil bu!  Özlem acısı seninle hiçe dönüyor, şarkılar beni seni andıkça büyülüyor, en umutsuz olduğumda senden gelen bir şiir içimi ışıl ışıl dolduruyor..
       Ne mutlu bize!
       9 Ağustos 2006

       PAPATYA

       1
       Gecenin şiirinin peşindeyim bu akşam. Gecede bizi kendisine bağlayan sır nedir? Ya da sır mır yok da, aynaya düşen büyüleyici bir güzellik mi? Sayısız yıldız yağmuru mu? Uzayıp giden Samanyolu mu? Yedi kardeşler mi? Terazi mi? Yıldızların yıldızı kutup yıldızı mı? Hangisi?
       Yazamazsam, gecenin esiri sayın beni. Elim kolum tutulmuş, gözlerim bağlanmış; yazamamışım demek ki?
       Akşam alacasıyla birlikte gözlerim gökyüzünde. Besbelli seni arıyorum. Çiçekler soldu, yavaş yavaş dal uçlarından öteye, binlerce yeşil kayboldu. Güneş az önce çekip gitti. Dolunay da birkaç gündür görünmüyor.
       Gözlerim gökyüzünde. Besbelli seni arıyorum.
   
       İlkin akşam yıldızı gözüktü. Gökyüzünün mavisi yanıyor gibiydi. Akşam yıldızını ötekiler izledi. İki, üç, dört ve birdenbire sayısız yıldız gökyüzüne asılıverdi sanki. Yaratıcı el, büyüleyici bir dünya kuruvermişti. Yıldızlar kıpış kıpış. Yıldızların her biri ötekine, yerini bildirmenin, buldurmanın telaşını yaşıyorlardı belki de. Benim derdim de sensin.
       Gözlerim gökyüzünde. Besbelli seni arıyorum.
   
       Gökyüzü mavisi, yandıkça söndü. Karardı. Yıldızların neşesi arttı. Bir şarkıdan ötekine geçtiler. Birbirlerine yerlerini bildirmenin, buldurmanın telaşındaydılar belki de. Henüz dolunay yok nedense? Dolunay, sevdiklerine nazlanıyor; onları bekletiyor.
       Yok yok, öyle değil… Dolunay yok bu gece.
       Gözlerim gökyüzünde. Besbelli seni arıyorum.
   
       Dolunay yok bu gece.
       Yıldızlar ışıl ışıl, kıpır kıpır… Bir şarkıdan ötekine geçiyorlar.
       Bu şarkıların hepsi de özlem tütüyor, biliyor musun?
       Özlem… Sevdamızın ateşçisi özlem… Eli tetikte, durmadan yüreğimi dövüyor.
       Gözlerim gökyüzünde. Besbelli seni arıyorum.
   
       Gözlerim gökyüzünde. Besbelli seni arıyorum.
       Seni bekliyorum.
       Söyle bana canım, dolunaysız gece, gece midir?
       “Gecenin şiirini yakaladım mı ne?” bilemiyorum.
       Gözlerim gökyüzünde. Besbelli seni arıyorum.
 
       Dolunay yok bu gece.
       Güneşle birlikte sendeyim!
       25 Temmuz 2006
 
       Oyhan Hasan Bıldırki