İki elim kanda olsa seninleyim ben…
Bir yaşam telaşında koşan,
Binlerce insanın doldurduğu,
Evrenin her yerinde;
Seninleyim ben…
 
Ateşim olsa, hasta düşsem,
Başım kalkmasa ağrıdan,
Rengim sararsa,
Enerjim tükense,
Gözlerim açılmasa,
Bedenim hummalar içinde titrese,
Başım kolumun altında;
Sana gelirim ben…
 
Beni tutan ne kaldı şurada?
Bana bir şiir okuyan mı var?
Bana bir mani düzen mi var?
Ne zaman olmuş bana,
Kimse benimsin demeyen…
İki ayağım bir pabuçta olsa,
Koşarım sana ben…
8 Temmuz 2006

PAPATYA

Temmuz güneşi zorlu,
Özlem bulutları da çekti gitti.
Kimse kapımı çalmıyor,
Kimsesizim.

Zor şey yalnızlık,
Arayıp soranı da olmamak…
Sevdam kan damlası,
Sensizim.

Yüreğim yağmura hasret,
Kurak tarlalar gibi yanıyorum.
Bütün rüyâlarım su,
Çaresizim.

Günaydınlar, merhabalar nerde?
Görüşüp konuşmayı da unuttuk.
Elim kolum bağlı,
Dilsizim.

Turnalara ne oldu?
Hangi mevsime göçüp gittiler?
Meraktayım doğrusu,
Habersizim.

Besbelli yanlış kurulmuş,
Her zaman yanar bu ocak…
Gözümde gülücüklerim donar,
Kadersizim.

Mor dağlara öfkeliyim,
Okyanuslara kızıyorum…
Zaman değirmeni dönmüyor,
Ümitsizim.

Dolunay göründü bereket,
Akşam serinliği nerdeyse gelir…
Sana giden yollar birer birer çözülür,
Halsizim.

Çaresizim, dilsizim
Kimsesizim, sensizim!
8 Temmuz 2006

Oyhan Hasan Bıldırki

       1
       Benim için de öyle! Ben senin şiirini okurken anlıyorum ne kadar yalnız olduğunu ve kimsesizliğini.
       İsterdim orda yanında olayım, elini tutayım, gözlerinin içine bakarak doyurayım şu manevi açlığını!
       Bilir misin şu insanlar bilmezler manevi açlık, maddi açlıktan çok daha ağırdır. Çünkü karnı acıkınca insanoğlu yiyecek bir şey yapar, satın alır, midesini iki zeytin, kuru soğan ekmekle doyurur geçer de kimsenin hislerini satın alamaz dünyanın parasını da dökse…  Bilsen ne kadar nadirdir iki insanın aynı hisleri paylaşması, aynı yorumu yapması, karşılıklı şiir yazması ve en güzeli her şeyi paylaşması…
       Biz, o iki nadir şanslı insanız…
       Her gün doğuyorsam, güneş olarak yakıyorsam ortalığı, ağaçlar beni bekledikleri kadar yağmuru da bekliyorlar dostum!
       Nedense yağmur olmayınca yeşermiyor ağaçlar…
       Güneş, yakıyorsa ortalığı hırsından, yalnız olduğunu anladığı içindir.
       Güneş yeni geldiğinden bu yana bir daha batmayacak sen istemediğin müddetçe!
       8 Temmuz 2006

       PAPATYA

Dolunayı gönder buraya, nasılsa akşam olacak
İnsanların hepsi evine, barınağına koşacak…
Bir güzel söz, bir sıcak yüz, bir kaşık yemek derken
Yorulacak dolunaya bakmaktan, uyuya kalacak!

Dolunayı okşa ellerinle: Kıvamını, formunu bulsun,
Dolunaya konuş, bana yazdığın şiirleri ezberlet.
Dolunayı kalbine yaklaştır, bütün duygularınla doldur…
Daha olmazsa aç dolunayı, doldur kendinle,
Dolunayı gönder buraya şurda geceye ne kaldı?

Çok görme bana geceyi, dolunaysızdım senelerdir…
Güneş ve ay; ne ısıttı, ne üşüttü senelerdir!
Yıldızlar zaman zaman parladı, seneler sonrası;
Yıldızlar da hüsranlarla dolup melankolik oldu…
Dolunayı gönder bana yıldızlara bayram olsun diye!
6 Temmuz 2006

PAPATYA

Birisi var seven beni şimdi,
Tüm belleğiyle ve yüreğiyle
Tüm yazıtları ve öyküleriyle…
Hep benim onun düşleri,
Birisi var seven beni şimdi!

Gece gündüz demeden,
Birisi var beni sonsuz seven…
El pençe daima beni bekleyen,
Kalbinin her atışında, her nefesinde,
Beni arzulayan birisi var şimdi!

Ne yapayım o beni sevmiş birisini?
Sevmişse geçmişte sevmiş!
Birisi var şimdi, damarlarındaki kan değil;
Benim ben işte düşleri, hayâlleri benim ben işte!
6 Temmuz 2006

PAPATYA

Şimdi sen varsın yanımda
Şimdi seninleyim ben
Yağmur yağdı yağacak
Vazgeçtik dışarıya çıkmaktan
 
Dur sana seni okuyayım
Yağmur yağdı yağacak
Nedense telaş içinde
Yağmura koşmak istiyorsun
Seni zorluyorum kalmak için
Açık pencereden gürleyen gök
Parlayan şimşek ürkütüyor seni de
Oturuyoruz eski koltuğa
Nedense başın dizlerimde
Hani yorgun değildin
Yağmur başlıyor
Gök delinmişçesine
 
Gözlerimde buğulanan gözlük
Sana senin şiirini okurken
Beni hiç yanıltmıyor
Okuyamasam da ezberimde
Mısralardaki duyguların
Görmesem de yazanın duygularını
Yalan yanlış mırıldanıyorum
 
Gözlerin pencerede
Perde açık kalmış
Belki damlalarını sayamadığına
Belki ıslanmadığına hayıflanıyorsun
Ellerim saçlarında, başın dizlerimde
Mısralar dökülüyor dudaklarımdan
Senin yazıtların, deyişlerin
Gözlerin yavaşça kapanmada
Ellerim saçlarında gezerken
Hiç farkın yok mırıldanan kediden
Gözlerimde yaş, gözlüklerim buğulu
Durup ansızın soruyorum:
“Mutlu musun?”
3 Temmuz 2006

PAPATYA

Şimdi sen olmalıydın yanımda
Biliyorum yerimizde duramazdık
Aniden düşerdik sokaklara
Islanırdık, şemsiyemizi açardık

Ah, şimdi sen olmalıydın yanımda
Çıplak ayaklarımızı sokardık
Deli çaylar gibi oluk oluk akan suya
Coşardık yağmur altında
Damla damla düşen yağmur
Elinde, yüzünde, saçlarında
Birimizi diğerinden ayırır mı hiç
Benim de gözümde, kaşımda
Sırılsıklam ıslanmak için
Sevdalı iki yürekte

İşte bak görüyor musun?
Yedi renkli gökkuşağı üstümüzde
Besbelli bizi çağırıyor
Dileğimiz dilimizde
Koştukça koşuyoruz
Ölümsüz hayâllerimiz bekliyor bizi
Yedi renkten birinde

Nasıl dedim öyle
Ah, şimdi sen yanımda olmalıydın diye
Kabına sığmaz kalbin
Benimle

Bayram mı? İşte bu bayram;
Susuz yüreklerin suya kavuşmasıdır
Bayram mı? İşte bu bayram;
Sevdalı yüreklerin
Aynı bayrak altında buluşmadır.
3 Temmuz 2006

Oyhan Hasan Bıldırki

Bu bayram benim bayramım değil
Benim olsa dağlar çatlar
Okyanus kupkuru olur
Sana gelen yol açık olurdu
 
Bayram seninle olunca
Bayram senden selam olunca
Ortalığı döşemişler bayraklarla
Havai fişeklerin kıvılcımı
Her mahallede rengarenk
 
Bayram onların bana değil
Sen yoksun ya bayram neyime
Bir rüzgâr, bir selam eşliğinde
Odur benim için bayram
 
Bayram bayram değil bana
Deliye her gün bayram da
Bana bayram sensin işte
Bir posta, bir şiir senden
Benim bayram, odur işte
 
Senden gelen selam,
Senden esen nefes
Bana gelen elinin yazısı
Yüreğinin sızısı şiirin
O, bana bayramı getirir
 
Ellerinin gezdiği mısralar
Attırır yüreğimde havai fişeklerini
Birbirinin ardına, gökkuşağını
Bana fermanla duyururcasına
 
Bayram dediğin bu olmalı
Zıp zıp zıplamak bu olmalı
Kalbim büyümeli, büyümeli
İçime sığmadığından taşıp
Taa sana yetmeli!
3 Temmuz 2006

PAPATYA

Tek mevsimi olan bir bahar ülkesinde
Yaşamak isterdim seninle
Gençlik anılarımızın ölümsüz izleri
Gözlerimizde

Bir hamakta sen, bir hamakta ben
Gelip gitmeliyiz
Dakika dakika yeşeren özlemlerimizi
Birer birer söylemeliyiz

Dosdoğru giden aynı yolun başında
El ele tutuşmuşuz
Kara geceler gibi olan toyluk günlerimizi
Unutmuşuz

Akıl çağındayız şimdi
Soylu günlerin özlemi içimizde
Ölümsüz sevdamızın zili
Yeniden çalıyor yüreğimizde

Ne gölgeler, ne karaltılar var
İnadına masmavi gökyüzü
Çiçek çiçek, yaprak yaprak
Yazıyoruz öykümüzü

Zalim günler geride kaldı
El eleyiz şimdi
Şehzade ve Melek, birer masaldı
Beraberiz şimdi

Yaşamak deyince
Anladığım bu
Söz verdim sana
Gözlerim gözlerinde olacak diye
Söz verdim sana
Ellerim ellerinde olacak diye
Unutur muyum hiç, bir tanem unutur muyum
Bir de uzun yaşamak için
Söz verdim sana
Unutur muyum?
24 Haziran 2006

Oyhan Hasan Bıldırki

       “Ne çok şey var sende de onunla konuşamadığın, bölüşemediğin; ayni benim gibi? Diyorum ya Tanrı’nın bir nedeni vardı, beni sana selamlamaya gönderdiğinde.
       Biliyor musun sorduklarımın çoğunun cevabını alamadım ama bir şey soruyorum inşallah cevaplarsın.
       Sana yazarken nasıl seslendiğimi, sana verdiğim ismi söyledin bana: “Şehzade!” Ama sana sesli olarak verdiğim başka bir sıfat var mıydı veya seni hiç sözlü olarak çağırmış mıydım, seni adlandırdığımı söylediğin kelimeyle?
       Herhalde bunun cevabını çok görmezsin bana?”
       “Bana hep “Şehzade’m” diye hitap ederdin. Adımla çağırman az olurdu. Yazarken de daima boyası yeşil renkli -o sıralar pek az bilinirdi ve modaydı- kalemle “Oyhan” derdin.
       Mutlusun ya, mutluyum.”
       “Günaydın Ruhum, ofisteyim.
       Bir saat sonra bir hasta ziyaretine gidiyorum. Gidiş gelişim 3 saat veya daha az olabilir.
       Öğleden sonra da mecburi bir toplantı var saat birden üçe kadar.
       Dün gece yatmadım üçe kadar fakat hayretteyim. Çünkü üçe kadar şimşekler çaktı çaktı ve yağmur döndü dolandı, gök gürlemesi tam üç saat sürdü. Sanki Florida’da veya tropikal bir iklimdeyiz.
       Yani gök çok azgındı, birbiri arkasına şimşekler çakıyor ve çok aydınlıktı, jaluzi falan dinlemiyordu. Çok korktum alt katta kaldım ama uyuyamadım. Elektrik kesikti onun için anlayamadım, neden yat dedin bana? Bilgisayar çalışamazdı, elektrikler kesikti.
       Büyük bir boşluk var içimde.”
       “Günaydın Canım,
       O cümle doğru. 2.40′ta yat dedim, hatta “Lütfen!” dedim.
       Uyuyamadığını biliyordum.
       İki yaramaz torunum balkonda.”
       “Şimdi döndüm ev ziyaretinden. Koreli kadın ve tercüman; 4 saatlik sabır isteyen bir işti bu!
Daha iki saat buradayım… Fırsatını bulursam, ararım!”
       “Canım,
       Okuma yapıyorum. Bilgilerimi artırmak için…
       Seninleyim, unutma.”
       “Bu nasıl hatırlatma? Sanki karşımdasın, başını kaldırmışsın, gözlüklerin düşmüş ama gözlüklerinin üstünden bakarak; “Seninleyim, haa!” demen yok mu?
       Ben de seninleyim biliyorsun…”.
       “İyi geceler canım.
       Özlem yasak, itiraf yasak… Başka ne yapabilirim ki?
       Bütün beklediklerin yarına sanırım.
       Erken yat…”
       “Fısılda kulağıma, kimseler duymasın. Bırak gözlerini gözlerime, konuşsun onlar!”
       “Günaydın Ruhum,
       Bu şiirine çok ihtiyacım vardı bu sabah. Ben de seninle aynı fikirdeyim: “Ömür dediğin ne ki?”
       Bu sabah sel bastı her yeri. Gökyüzü kapkaranlık. Dün gece beni uyutmadın. Sabahın ikisine kadar döndüm, dolaştım. Bugün hava karanlık, sisli. Yağmur sel gibi akıyor. Sokaklar, oluklar taşıyor.
       Bugün sanki kendimde değilim.”
       25 Haziran 2006

       Oyhan Hasan Bıldırki

Beni unutmuşsun çoktan,
Tanısan, değişen mevsimleri
Sevdiğimi, izlediğimi bilirdin…
Rüzgârdan güneşe, yağmurdan
Gökkuşağına olan tutukluğumu…
Hele hele
Yağmurda ıslanıp gezmeyi sevdiğimi,
Bilirdin!
Biliyorum, unutmuşsun
Değişen tabiatı nasıl sevdiğimi?..
 
Bak uzun bir kışın ortasından
Yazı nasıl getirdik beraber?
Şimdi diyorum ki nasıl söyledin;
“Bir hamakta sen, bir hamakta ben” diye?
Gelip gitmeliyiz aynı hamakta
Ama aynısında; iç içe, yan yana
Ta ki sıcaklığımı hissedesin…
 
Mademki gökyüzü mavi,
Ben payımızı istiyorum…
O hamakta yan yana,
Gelip giderken fısıldamanı…
Hani sana izin vermediğimi söylediğin
O güzelim şiirlerini kulağıma.
Benim anladığım yaşamak da
Yaşantı da bu işte!
25 Haziran 2006

PAPATYA

        Işık ışık bir dünyada yaşamak istiyorum. Bu dünyada gri, kurşuni bulutlar olmamalı. Bu dünyada hiçbir varlığın üzerine, başka gölgeler düşmemeli. Herkesin yanında yalnızca sevdiği olmalı. Yalnızca sevdiği.
       Benim yanımda sen olmalısın.
       Başka gölgeler nereye giderse gitsin, nerede barınırsa barınsınlar. Umurumda değil.
       Şimdi yanımda yoksun ya, neler düşünüyorum, görüyor musun?
       Yaşamak: İnsan gibi yaşamak!
       Yaşamak: İnsan olmak!
       “Yaşamak: Aşık olmak!” değil mi? Ya da “aşık olmak” hiçbir şeye değmez mi?
       Asla!
       Aşk, yüreğimdeki resmin adı. Aşk, yüreğimdeki resme yakışan en güzel çerçeve. En seçkin mücevher!
       Ama sensizlik?
       Tek kelimeyle söylemek gerekirse, “yokluk” demek.
       Yokluk…
       Bu yokluğun içinde her şey var: Ağustos buzları, çakır dikenleri, yürek sızıları, doludizgin kanatlanmış acabalar, kabına sığmayan öfkeler, hasret kokan şarkılar, sonsuz acılar…
       Ötesi? Ben diyeyim Kafdağı, sen diyesin mor dağlar!

       Torunlar karnelerini aldılar. Aramızda kutlama törenleri yaptık. Ali ve Gökçe, sadece bütün notlarının beş olmasına sevindiler. Anlamını sordum, kestiremediler. Anlam, onlar için önemli de değildi? Bana şart koştular: Bilgisayar daha çok onlara ayrılacaktı.
       Havalar sıcak, oldukça sıcak. Kendime dikkat ediyorum. Avare dolaşmalarımı bıraktım. Parktan geçerken, cırcırböceklerinin sesini duydum. Ölesiye kadar sürecek olan şarkılarını söylüyorlardı.
       Demek ki, incirlerin erimesine az kaldı?
       Zaman, at gibi koşuyor. Dilerim deli taylar gibi akıp gitsin.
       Seviniyorum buna, biliyor musun?
       Önümüzdeki sayılı günler, bir bir tükeniyor. Hasretlerimizin bitmesine ne kaldı şurada?
       Bayramı bekliyorum!
       20 Haziran 2006

       Oyhan Hasan Bıldırki

Sevdan yüreğimde,
Ellerin ellerimde.
Gece, gündüzün izini nasıl sürüyorsa,
Ben de öyleyim işte!
Aydınlık sabahlara ulaşmak için,
Deli gibiyim peşinde…

Yok yok, bana korku vermiyor
Geceyi de seviyorum.
Dolunayın her iki yüzünde,
Gözlerini görüyorum.

Varsın bülbül dilediğince şakısın,
Varsın kınalı kekliğim bildiğince ötsün,
Korkusuz dem tutsun, bayram etsin!
Umudunu katık etmiş avcı olsam da ben
Vefalı bir yürek taşıyorum;
Sana kıyamam!

Gündüz, ruhuma hayat veren aydınlık
Doğudan batıya akar daima.
Yüreklerimizi ısıtan güneş;
Sanki yol haritamı çiziyor bana.

Sevgi ağacımız büyüdükçe büyüyor
Bizi kimse tutamaz şimdi.
Gece boyunca dolunay, bütün gün güneş
İkimize de arka çıkıyor!

El ele, göz göze olmak en güzel resim;
Tek dileğim, biricik hevesim!
Silinmez kaderim, alınyazım;
Sana doyamadan gidersem inan,
Geceleri dolunayda, gündüzün güneşte
Gözlerim asılı kalır,
Bin kere ölürüm!
15 Haziran 2006

Oyhan Hasan Bıldırki

Sendeki yağmurlar bende şimdi,
Havada bulutların şöleni var,
Gönlümde şenlik!..
İçimde coşkun ırmaklar akıyor,
Büyük küçük bütün umutlarımı
Birer birer sana taşıyor.
Sendeki yağmurlar bende şimdi,
Yüzüme, gözüme düşüyor!

Sendeki yağmurlar bende şimdi,
Havada ikiz gökkuşağı yedişer renkli,
Gözlerimde şenlik!
Yedi renk yedi umut değil,
Yedi renk tek umut sanki…
Hepsi de anlaşmış besbelli,
Bana gülümsüyor.
Aynı şarkının boyasıyla boyanmış
Teker teker bizim şarkımızı
“Senede Bir Gün”ü söylüyor.
Sendeki yağmurlar bende şimdi,
Damla damla yüreğime düşüyor!

Sendeki yağmurlar bende şimdi,
Yağdıkça yağıyor.
Görüyorum bulutlar yarışta,
Seni bana taşıyor.
Sendeki yağmurlar bende şimdi,
Gözlerimi okşuyor!

Sendeki yağmurlar bende şimdi,
Her damlasında ellerin, gözlerin var;
Yüzümde geziniyor.
Yedi renk tek umut;
Yüreğimi ısıtıyor!
Sendeki yağmurlar bende şimdi,
Gözlerin gözlerimde gülüyor!
13 Haziran 2006

Oyhan Hasan Bıldırki

Bir bilmece değilim ben senin için
Beni seviyorsan, ondan seviyorsun!
Benim dudağım kıpırdarken,
Sen cümlemi kuruyorsun..
Ben söylemeden;
Sen çağrıldığını biliyorsun!
 
Biz ikimiz ikiz gibiyiz
Biri düşünse, diğeri sunuyor.
Biri ağlasa, diğerinde mendil hazır.
Demek ki ruhum,
Biz ikimiz bir bütünüz…
Çarpmasın kalbin öyle
Bak çarpıntı ilacını aldım bile.
 
Biz ikimiz belki
Bir bilmeceyiz herkese.
Fakat çözülmüşüz dilim dilim,
Birbirimize öylesine!
Biz ikimiz, güneş ve ay gibi
Döndükçe dönüyoruz
Birbirimizin peşinde
Tam yirmi dört saat.
Yıla vursak,
Üç yüz altmış beş gün yapar.
Seninle
Biz ikimiz
Bir bütünüz işte!
12 Haziran 2006

PAPATYA

       1
       Canım,
       Kızmadın değil mi?
       Kızsan bile ben senin gönlünü almasını bilirim…
       Artık düşünüyorum da yazdıkların bambaşka oldu, olgunlaştı. Sanki anlamları güçleşti, hüzünleri atlatıp, âşıklara gereken ümit ve bağlılığın aşısı oldu.
       Bilinmez nasıl yazıyorsun kendini tekrarlamadan?..
       Zevkle yazıyorsun belli!
       Ben bunları okudukça kalemi elime alacak cesareti bulamıyorum artık!
       Ozan doğmuşsun, ozan gideceksin işte…
       Tebrikler; kaleminin hünerine, üslubunun gücüne, insanları sevdiren mısralarına ..
       Sen şarabı da geçtin, yaşlandıkça daha güzel şiirler çıkıyor ortaya…
       Seninle, seninle soluk soluğa, iç içe…
       Nasılsın bugün?
       Ben sanki sabaha kadar Viyana valsi yapmış gibi halsizim ya da biri beni dövdü sanki veya bir kamyon geçti üzerimden.
       Hemen acil bir kahve yapmam gerekiyor şimdi. Burada kahveci yok. Varsa yoksa kendin yapacaksın kahveni!
       9 Haziran 2006

       PAPATYA

 

Bugün Çarşamba mı günlerden?

Nedir seni böyle coşturan?..

Şiirin bir yana, mektubunun tadı daha başka

Hele bir de sen okusan yanımda,

Zevkten geçilmezdi inan.

Gözlerim öylesine yorgun ve mahzun,

Seni ilk yudumda üç kere okuyorum.

Kıvılcımlar, ümit kıvılcımları doluyor yüreğime,

Elimde değil sevinç ağlaması var gözlerimde.

Nasıl yazıt bu böyle?

Sihirli bir değneğin ta kendisi!..

 

Umudunun, umudumun olduğu

Koyu karanlık bir gecenin ortasında,

Beraberce yıldızları bir bir sayıyoruz şimdi,

Hani senin saydığın gibi!

Yaklaş, biraz daha yaklaş

Nefeslerimizin soğuduğu aynı anda

Bil ki umudumuz gerçekleşti

 

Nasılsa böyle iç içe uzanmışız,

Gördüğün bu sıcak sahilde!

Güneş yanıyor kor gibi,

Nerde yanmak? Üşüyoruz!

Sevdanın özlemle tutuştuğu gibi 

Ellerin değmiş yüzüme…

Kaldır başımı, gör

Gözlerimin içinden damlayan sevinçli notaları

Varsa mendilin çıkar cebinden

Bir keramet vardır beraber oluşumuzda!

 

7 Haziran 2006

 

PAPATYA  

O yavrunun gözlerindeki hüznü gördüm ben,

Gözyaşı dökmekle ağlamak arası.

Gözleri apaydınlık ufuklarda,

Kömür karası.

Besbelli en sevdiğinden ayrılmış,

Öylece dizlerinin üstünde kalmış…

Ağlasın mı, acılarını bağrına mı bassın?

Kestiremiyor!

O yavrunun gözlerindeki hüznü gördüm ben,

Hüzünleri benim hüzünlerime benziyor!

Benim de bütün zamanlarım kare kare,

Gözyaşı dökmekle ağlamak arası!

Gözleri apaydınlık ufuklarda,

Sevenini arıyor.

Gönlünün yaralarını,

Sevdiğiyle sarmak istiyor.

Bir tutam sevgi, yüreğindeki sönmez ışık

Bir tutam umut gözlerindeki çaresizlik.

Gözyaşı parlak incilere dönecek nerdeyse,

Öylece dizlerinin üstünde kalmış…

Sımsıkı tutunduğu zaman bile nefesini tutmuş;

Gözyaşı dökmekle ağlamak arası!

Ah canım, bir tanem, kınalı kekliğim

Biliyorum bütün gücünle kanatlanmak istiyorsun!

Sonsuz maviliklerin en ucuna benek benek,

Mutluluk bayrakları asmak istiyorsun…

İşin özeti canım, bir tanem

Bütün zamanlarda, dar günde ve iyi günde

Hep ilkbaharları yaşayan bir iklimde;

Sevdiğinle birlikte yaşamak istiyorsun.

Ah canım, bir tanem, kınalı kekliğim

Benim de gönlümde bütün şarkılar ayaklandı.

Sayısız atlarım şahlandı,

Uzaklıklar bir ok atımı şimdi…

Vakit desem altın çağında,

Gözyaşı dökmekle ağlamak arası!

Haydi sil gözyaşlarını bir tanem,

Bu günler de gelir geçer…

Ağlama e mi?

7 Haziran 2006

Oyhan Hasan Bıldırki

       1
       Biraz serinlik gönderiyorum kalbimin en sıcak köşesinden.
       4 Haziran 2006

       PAPATYA

       2
       Kokunu aldım canım. Serinlik penceremden içeriye doldu şimdi. “Hani”ler mi? Demek ki Bazen insanı yokluyor onlar.
       Bir de özlemlere buz koyabilsek….
      Neşeni bozma sakın.
      Sevgiler seninle olsun.
      4 Haziran 2006

      Oyhan Hasan Bıldırki

      3
      Sen kokuların, ben de şiirlerinin peşindeyiz… Neşem yok nedense ama sağlığım yerinde. Şükür deyip geçiyorum. Sonra havalar güzel, aşırı sıcak değil…
      Sevgiler senden geliyorsa benimle olsun.
      Sen ozan adamsın, özlemsiz yaşayamaz, yazamaz, mutlu olamazsın. Ben ozan olmadığım halde bu özlemi hissediyorum, biraz duygusal olduğum için. Gönlündeki fırtınaları durdur artık.
      Benim dileğim tek, biliyorsun: Neşeli bir özlem içinde coşarak yaşayasın…
      4 Haziran 2006

      PAPATYA

      4
      Nedense huzursuzum! Hiçbir neden yoksa da yerden göğe huzursuz, tedirgin bir halim var. Gündüz kendisini geceye, güneş de aya bırakıyor. Taşan ırmaklar okyanusa dökülüp kayboluyor. Evren ne büyük! Böyle düşündüğümde kendimi minnacık görüyorum… Şaşıyorum Tanrı’ma, aklım almıyor bu düzeni nasıl kurmuş böyle, ince planlarla? Her şeyi tek tek düşünmüş, beni bile unutmamış diye…
      Nedense her şey düzenli. Yaz gidiyor, kış geliyor. Biri evleniyor, biri ölüyor, derken biri doğuyor… Sonra beynime sık sık gelen yeni soru tekrar hücuma geçiyor: Neden Tanrı kullarını daha uzun yaşatmaya başladı ve acaba hangi nedenlerle ona şunca yıl, buna bunca yıl veriyor yaşamak için?
      Bazen sorular ruhun bir aynası olup durmadan bir şeyler yansıtıyorlar… Bendeki ruh da öyle! Ama seneler geçti, beynimle ruhum bir arkadaş veya tek ses olamadılar. Beynim hep tartıyor, ruhumsa hissediyor, hayâl ediyor. Fakat hain beynim, ruhuma bir şüpheyle bakıyor: “Sen ne diyorsun dercesine?”
      Şimdi düşünüyorum: Neden beynimde o soru var, yaşam ne kadar sürecek veya planda ne yazılı? Ruhum gene aksine, bilmek istemiyor o belirlenmiş meşhur zamanı… Neden? Yaşam o kadar mı zevkli? Bilemem. Peki plan tarihinin yakınlığı ruhumu neden ürkütüyor? Onu da bilemiyorum. Beynim diyalog kurmuş ruhumla:
      ”Neden daha uzun zaman diliyorsun?”
      ”Yapılması gereken çok şey var!”
      ”Çok ucuz bir açıklama… Gerçeği söyle.”
      Ruhum cevaplıyor:
      ”Gerçeği bilemiyorum. Görmek istediğim her şeyi gördüm, görüp istediğim her şeye sahip oldum. Bilmem belki de korku, yalnızlığın sonuna gitmek, beni ürküten.”
      Hep bu itiş kakışlarla, beynim ve ruhum arasındaki çatışmalarla hayatımın tadına varamadım nasılsa… Neden ikisi aynı dili konuşmuyor, aynı sözü, aynı anlamda görmüyor… Sanırım Tanrı’nın bir düşündüğü vardır bunda da.
      Tanrı nasıl her şeyi planlı yaptıysa; bir düşündüğü vardı, bana bu ruhu ve bu beyni verdiğinde… Tanrı’m görmüyor musun? Beynim düşünüyor, gerçekçi ama kör işte! His nedir? Bilmiyor… Gelelim ruhuma. Bir hayâl aleminde. Hep sevgi arıyor, insanları seviyor. Bıçaklandıkça yeniden canlanıyor. Gel gör ruhum, başımı hep derde sokan! Beynimi dinlesem çoktan adam olmuştum zaten.
      Gene de minnet duyuyorum Tanrı’ma, şikayetim yok. Ruhum hissetmeseydi, kuşları nasıl duyar, çiçekleri nasıl koklar, kahve fallarından nasıl heyecanlanırdım? Ruhum sevmeyi öğretmeseydi yaşam böylesine tatlı olur muydu?.. Yook! Yook! Eğer ruhum anlaşmayı uzatmak istiyorsa Tanrı verdi bu ruhu. Tanrı’nın bir düşündüğü vardır böyle bir planla…
      Gel gör! Kafam almıyor. Ruhum koş diye coşturuyor ama beynim otur artık, zaman azaldıkça azalıyor diye bana nutuk atıyor… Neyin korkusu? Tınlamıyorum artık. Nasılsa değirmen dönecek, o denilen tarih bana da gelecek. Gelecek ama geç gelse ne iyi olacak?
      Haa Türk Mike Hammer’i bitirdim ve çok beğendim. Yerlisi daha hoşmuş meğer. Nerdeydi bu yazarlar ben gençken?.. Merak ediyorum, başka kitapları var mı bu yazarın?
      Sen nasılsın ozanım? Hayranın olduğunu bilmek, seni mutlu etmeye yetiyor mu şu an?
      Dün uzun uzun düşündüm. Galiba senin Tanrı’ya olan duaların, beni sana düşürdü…
      Demek inanç saf ve temiz olunca Tanrı görüyor…
      5 Haziran 2006

      PAPATYA